Dinner & Tears

Dinner & Tears

Een kort verhaal van Hans Breuker

Mijn emoties zet ik om in agressiviteit,

            maar nu wil ik dat je blijft.

  • Jorik Scholte

De warming-up

Hij was toe aan bier. Net achter zijn verstandskiezen kwam spuug opzetten, hij leek verdomme wel Pavlovs hond.

            Zo veel mogelijk, zo snel mogelijk. That’s the gameplan.

            Hij liep het terras op aan de Marathonweg. Alleen maar blanke mensen met zonnebrillen, net als hijzelf. Larissa, zijn studievriendin, had gelukkig een tafeltje gereserveerd. Hij kende haar al sinds zijn studie, ze was knap, succesvol en, net als alle mooie slimme chicks, volkomen verknipt. Maar hij mocht haar desondanks graag, of misschien wel ondanks dat.

            Ze hadden elkaar al een lange tijd niet gezien.

            Hij ging zitten en keek rond. Typisch Oud-Zuid.

            ‘Kan ik iets inschenken?’ vroeg een serveerster. Haar haar in een knotje op haar hoofd. Kleine mond met volle lippen die glimlachten, maar haar ogen deden niet mee.

            ‘Nee, dank je.’

            ‘O?’

            ‘Wel tappen.’ Smalend keek hij in haar blauwe ogen.

            ‘Ah! Hihi, oké is goed.’

            ‘En een jonge jenever erbij alsjeblieft.’ Kopstoot me the fuck out.

            Het meisje draaide zich om. Een lekkere reet in een kort zwart broekje. Om hem heen keken meerdere zonnebrillen net niet sneaky genoeg om. Slim om dit soort meiden in dienst te nemen.

            Waar zouden we zijn zonder vrouwenbillen?

            De serveerster lag al op bed voor hem op haar buik met d’r kont naar achter. Een van seks vertrokken gezicht, zweet parelde over haar rug in de welving van de ruggengraat…

            ‘Hooooi Thijs.’

            Larissa stond al naast zijn tafeltje. Wachtend op een zoen. Weg fantasie. Ze zag er fantastisch uit, grote Versaci-zonnebril op haar smalle gezicht. Hij stond op en deed een stapje achteruit om haar slanke figuur te bewonderen. Haar blonde haren vielen losjes over haar schouder.

            Hij stapte in een wolk Chanel no 5. Het favoriete geurtje van hoertjes. In gedachte flitste een herinnering voorbij van een hoertje dat een lik glijmiddel routineus tussen haar benen smeerde voordat hij zijn gang kon gaan.

            Met zijn vinger schoof hij zijn zonnebril op zijn haar. Hij greep haar stevig vast, zijn linkerhand om haar middel. Zijn rechterhand net onder haar borsten.

            Drie kussen en nog heel even diep in haar ogen kijken, ook al had ze haar zonnebril op. Je weet nooit wanneer vriendschap een niveautje op kan schalen.

            Het biertje en de jenever werden neergezet.

            Irritant dat ik me nu moet inhouden, ik had deze set het liefst met de snelheid van het licht willen wegslempen.

            ‘Kan ik iets voor je inschenken?’ vroeg de serveerster aan Larissa.

            ‘Pinot Grigio alsjeblieft.’

            ‘Doe maar een flesje,’ vulde hij aan.

            De serveerster reageerde niet.

            ‘Zo. Jij hebt er zin in.’ Larissa boog naar voren.

            ‘Crazy op werk. Echt een gekkenhuis. Ben bezig met drie mergers. Kan helemaal niet.’ Hij deed zijn zonnebril weer op.

            ‘Drie? Jeetje.’

            Hij nam een slokje van de jenever. Goedkope shit. Hij spoelde het weg met bier. Zijn gedachte ging naar het kleine envelopje in zijn binnenzak. Stiekem keek hij op zijn Rolex. Tikje vroeg nog.

            ‘En jij?’ vroeg hij. Al wist hij het antwoord al.

            ‘Ja, druk ook, maar wel onder controle.’

            Er klonk iets in haar stem, maar dat kwam later waarschijnlijk wel. Drama-alarm.

            ‘Ik heb trek, ik heb al in eeuwen niks gegeten.’ Ze draaide zich om, op zoek naar een menukaart. Haar blonde haar zwiepte mee, ze zag eruit als een filmster. De mannen aan het tafeltje naast hen keken naar haar. Krokodillen op hun polo’s. Rolexen om de pols. Het Zuid-uniform. Alsof hij in de spiegel keek.

            Hij keek naar haar borsten. Een mooi decolleté, ze had haar best gedaan. Push-upbeha, mooi diep truitje, zwart zijde, zeker weten designer. Een Patekke Philippe-horloge losjes om haar pols.

            ‘Ik lust ook wel wat,’ loog hij. Een vloeibaar diner had zijn voorkeur en later op de avond zou hij wel wat eten.

            Ze stond op, draaide haar billen meteen naar hem toe. Zonder zijn blik ervanaf te wenden schoof hij een Marlboro-light uit het pakje en stak hem aan met een gouden Zippo.

            Ze deed een lange pas naar een naburig tafeltje om de menukaarten te vragen. Ze bukte overdreven. Dit gaat de goede kant op. Hij inhaleerde diep en liet de rook als een stier uit zijn neus stomen.

            De man naast hem ging verzitten vanwege de rook.

            Thijs keek snel naar rechts. Zeg iets en ik ram je neus je schedel in. Zijn neusvleugels verwijdden zich, zijn kaken verstrakten. Zakenmensen kunnen tof doen, maar echt vechten ho maar. De dunne armpjes van zijn buurman getuigden niet van trainen. Agressie borrelde op. Hij zou een leger van deze mannen aankunnen.

            ‘Rook je weer?’ Ze ging zitten.

            Hij zag een glimp van haar kutje, verschuilend als camel toe onder haar zwarte pantalon. Jezus, wat ben ik geil vandaag.

            ‘Alleen als ik gestrest ben.’ De tweede leugen. Alleen als ik zin heb om volledig naar de graftaktering te gaan. ‘Je ziet er goed uit, dame.’

            ‘Dank je! Jij ook meneertje.’

            ‘Klopt.’

            ‘Hahaha.’ Ze lachte voluit. Haar volle lippen ontblootten de mooie witte tanden, geen spoortje cafeïneaanslag.

            ‘Wat ga je eten dan?’ Verveeld scande hij de kaart, hij spotte de Caesar-salade en klapte de kaart meteen weer dicht.

            ‘O ja, jij besluit altijd zo snel.’ Ze stak een nagel in haar mond. Haar lippen glommen van de lipgloss.

            Dat lipgloss-spul proeft altijd heerlijk.

            ‘Je moet altijd doen wat meteen goed voelt,’ zei hij. ‘Als je langer wacht, kom je met inferieure beslissingen.’

            ‘Inferieure beslissingen?’ Ze keek op van de kaart.

            Hij nam een trekje. ‘Sorry, hahaha.’ Hij haalde zijn schouders op.

            ‘Jij werkt echt te veel.’ Ze bestudeerde de kaart.

            Hij sloeg zijn jenever naar achter. ‘True.’

            Zijn iPhone trilde op de tafel. Hij draaide hem om. Zijn vrienden waren ook in de stad. Veel heen en weer ge-app in de groepsapp. Vrijdagavond, de apenrots is geopend. Gin-tonics en coke. Visa en vulva’s. Verwachting hangt in de lucht als een donderwolk vol vloeibare heroïne. Drie chicks vroegen naar zijn plannen. Zijn dealer appte ook of hij nog cool was. Hij beantwoordde alleen zijn dealer en bestelde nog twee gram. Vrijdagavond is het druk dus hij zal er ongeveer over een uur wel zijn. Dan zijn we wel klaar hier.

            Net toen hij zijn telefoon teruglegde piepte het. Een nu.nl-alert.

            ‘Hé, is dat een alert? Wat is er gebeurd?’ Larissa probeerde op zijn telefoon te kijken.

            ‘O, die Mack Dime heeft weer iets uitgehaald.’ Thijs glimlachte terwijl hij het bericht las.

            ‘Die man is toch verschrikkelijk.’

            ‘Ach, ik vind het wel lachen om eerlijk te zijn.’

            ‘Hij heeft die vrouw verkracht, Thijs, dat is toch niet om te lachen?’

            ‘Ja maar wacht even, het lijkt er zeker op ja. Mee eens. Maar kom op, dat filmpje op wat ze eindeloos herhalen op televisie is gefilmd met een telelens. Die kerel is rijker dan rijk en ziet eruit als de bruine James Bond. Vrouwen doen een moord om met hem te zijn. Waarom zou hij iemand moeten verkrachten. En dan is dat ook nog net toevallig gefilmd in zijn eigen bed? Come on…’

            Larissa zuchtte.

            ‘Is wel héél toevallig hè? Ik denk dat er meer achter zit.’ Hij keek samenzweerderig.

            ‘Ja, misschien. Maar mannen met zoveel macht en geld doen dingen die niet meer normaal zijn.’

            ‘Ik ruik chantage of aantasting van de persoon.’

            ‘Dat denk jij weer natuurlijk ja, ha! Wat staat er in het Alert?’

            ‘Dat hij ingebroken heeft in een politiebureau, en met veel geweld is uitgebroken en gevlucht is in een gele Fiat Panda. Hahaha. En dat de hele politiemacht in Amsterdam naar hem zocht op de Zuidas maar dat hij alsnog is ontsnapt.’

            ‘Het lijkt wel een film.’ Ze nam een slokje.

            ‘Ja, de media zijn blij met hem. Smullen geblazen. Maandag op kantoor zal het over niks anders gaan denk ik.’

            ‘Ik volg het niet echt. Maar zo te horen lijkt die Mack Dime wel een beetje op je.’

            ‘Ha! Iets minder breed, minder rijk en bekend ja, hahaha.’ Hij lachtte hardop.

            ‘Maar je hebt wel weer promotie gemaakt hoorde ik.’

            ‘Tuurlijk, inmiddels denk ik alweer twee of drie keer. Je verwaarloost me.’

            ‘Och, je bent een grote jongen.’

            ‘Hahaha, true.’

            ‘Wat neem jij?’ Ze vroeg het mierzoet.

            ‘De Caesar.’

            ‘Verrassend.’

            Hij haalde zijn schouders op, greep het glas en dronk het leeg in drie slokken. Het witte schuim daalde langzaam langs de binnenkant naar de bodem.

            ‘Wilt u proeven?’ Een andere serveerster stond aan hun tafeltje. Hij gluurde naar d’r kruis. Geen camel toe. Hij keek naar d’r gezicht; niks bijzonders. Peper-en-zoutkleur haar, geen make-up, geen goed figuur, geen levensvreugde.

            ‘Schenk maar in joh.’ Hij gebaarde agressief naar de fles.

            Schiet op.

            ‘We hebben ook al besloten,’ zei hij.

            ‘Is dat zo?’ Larissa keek naar hem, de menukaart nog in haar handen.

            ‘Ja, je neemt de zalm toch?’

            Even twijfelde ze.

            ‘Past heerlijk bij de Pinot.’ Hij pakte het glas bij de ronding. ‘Ja. De zalm past hier perfect bij. Mmmmmmmmh.’

            Ze schudde haar hoofd en zette haar zonnebril af. Ze streek haar haar naar achter en zei: ‘Oké, de zalm. Doe maar de zalm, alsjeblieft.’

            Ze maakte een klein wegwerpgebaar naar hem en keek rollend met haar ogen naar de serveerster. Samenzweerderig zoals vrouwen onderling kunnen doen. Terwijl ze elkaar eigenlijk haatten.

            ‘Voor mij de caesarsalade met de dressing apart en extra kip.’ De serveerster drukte op haar handheld, knikte en liep weg. Beledigd door zijn staccato orders. Het interesseerde hem niet.

‘Drie promoties dus?’ Ze zette haar ellebogen op tafel, haar handen onder haar kin.

            ‘Yep. Zijn handen gingen rusteloos langs hun tafeltje.’

            ‘Op LinkedIn is er niks veranderd.’

            ‘LinkedIn is voor rukkers.’ En met bekakt Engels accent: ‘Director mergers tech.’

            ‘Niet normaal hoe snel jij door de rangen stijgt.’

            ‘Ja, ach.’

            ‘Helemaal omdat je op school zo langzaam ging.’

            ‘Hahaha, ik was altijd blij als jij me vertelde dat we de volgende dag tentamen hadden.’

            ‘Ja, en waar jij dan een paar uur voor studeerde en een negen haalde en ik weken voor leerde en blij was met een acht.’ Ze wees naar hem met haar wijsvinger.

            ‘Ik kan daar ook niks aan doen.’ Hij leunde naar achter. ‘Ik onthoud die shit gewoon meteen. Geloof me, het heeft ook z’n nadelen hoor.’

            ‘Ja, daar zijn we mee bekend.’ Ze trok één wenkbrauw omhoog.

            Hij moest lachen. Dat krijg je ervan als je iemand al zo lang kent.

            ‘Ik werk eraan hoor,’ zei hij.

            ‘Echt?’

            ‘Ja, ik boks. Dat haalt veel van m’n agressie eruit. En yoga. Die bikram hete shit. En alcohol natuurlijk, werkt ook prima.’

            ‘Goed zo. Maar bullshit natuurlijk.’ Hij voelde haar afkeurende blik in haar ogen van achter de zonnebril.

            O jee, daar komt het.

            ‘Mijn coach zegt dat mannen agressie voelen als ze hun gevoelens niet begrijpen.’

            ‘Kan best kloppen.’ Hij nam twee slokken wijn. ‘Maakt me woest.’ Hij glimlachte breed.

            Ze negeerde zijn grapje: ‘Wanneer heb je voor het laatst gehuild Thijs?’

            ‘1994.’

            ‘Hahaha, toen was je drie.’ Ze leunde weer naar achter in haar stoel.

            ‘O sorry, dan was het 1993.’

            ‘Praatjesmaker ben je.’

            ‘Ik haal ook veel uit m’n agressie. Het geeft me meer power dan al die slappe lulletjes op kantoor, hier op het terras. Work life balance. Ga toch weg man, ga lekker bij de gemeente werken.’

            Ze keek hem aan. ‘Gaat het? Ja? Ben je klaar?’

            ‘Die jonge gasten uit m’n team, man. Gooise boys, Amsterdamse jongetjes die om vijf uur naar huis willen en het hele weekend vrij willen en dan teleurgesteld zijn als ze geen promotie krijgen. Ik begrijp dat niet. Hoeveel uur werk jij? Jij beukt toch ook lekker door?’

            ‘Ja, maar niet op agressie, dan brand je op. Ik vind wat ik doe oprecht leuk.’

            Hij keek haar aan. ‘Ik ook. Maar jij vindt dezelfde dingen als ik leuk, Laris. Mij hou je niet voor de gek. Money en macht baby. Kom op.’

            ‘Nee, jij wilt alleen maar winnen. Je kan niet anders. Je speelt het spel,’ ze hield haar glas losjes vast en draaide de wijn erin rond.

            Heel even wilde hij opstaan en weglopen. Lekker de apenrots op. Hij dacht aan de geur van de rookmachine, de schemering, het vuurwerk aan de flessen.

            ‘Als ik een coach wil, ga ik daar wel heen Larissa.’

            ‘Ik ben geen coach. Ik ben psycholoog,’ merkte ze zachtjes op.

            ‘Je bent directeur van een psychologisch centrum.’

            ‘Potato, potato.’

            ‘Je hebt een deeltijdopleiding psychologie gevolgd!’

            ‘Sssssh.’ Ze knipoogde.

            ‘Je branche is slim gekozen. Healthcare. Hoe gaat ’t met al die nutcases?’ Hij vulde de glazen bij.

            ‘Hetzelfde. Veel pappen en nathouden om eerlijk te zijn.’

            ‘En veel geld verdienen, je houdt mij niet voor de gek Larissa. Jij wilt hetzelfde als ik, daarom konden we het vroeger zo goed met elkaar vinden. Jij verbergt het alleen beter.’

            Ze schoof haar bestek heen en weer, trok aan de plooien van haar pantalon.

            ‘Wel een beetje het thema van de dag, eerlijkheid,’ zei ze.

            Zijn maag rommelde, hij begon de alcohol te voelen. Zijn neus kreeg ook trek.

            ‘Heb jij ook weleens dat je denkt: is dit het nu?’ Haar hand trilde toen ze een slokje nam.

            ‘Alleen in de ochtend,’ zei hij.

            Ze wiebelde met haar hoofd. Ze kende het grapje wel.

            Hij zuchtte. Snel eten en pleite.

            De Pinot Grigio smaakte goed.

            ‘Je moet daar gewoon niet over nadenken Laris. Je moet inderdaad het spel spelen, doen wat je leuk vindt. De beuk erin gooien. Er is niks anders in dit leven wat jij en ik leuk vinden. Wat wil je dan? Op vrijdagmiddag in de kroeg klagen over je baas? Op zaterdagmiddag in een kringetje op een verjaardag een stuk slagroomtaart eten? Of je gooit het roer om en gaat voor innerlijk geluk en die hele mikmak. Je kunt niet halfzwanger zijn.’

            ‘Zo simpel.’ Ze beet hem de woorden toe.

 ‘There’s leaders and there’s followers, I’d rather be a dick than a swollower. Jullie maken alles nodeloos ingewikkeld.’ Thijs maakte een wegwijfgebaar.

            ‘Wij psychologen?’

            ‘Hahaha nee, troela, je weet wat ik bedoel.

            ‘Vrouwen dus?’

            ‘Mooie vrouwen.’

            ‘Word je dan wel gelukkig?’ vroeg Larissa.

            Waar blijft dat eten? Het terras zat bomvol, de zon scheen nog. Amsterdam eet niet thuis met dit weer. De zomer stond voor de deur. De pollen hangen loom in de lucht als warme borsten net los uit een bh, de strakke strepen onder witte rondingen. Hij keek naar Larissa’s decolleté. Een 11 op een schaal van 10. Hij zuchtte.

            ‘Gelukkiger,’ smaalde hij.

            ‘Ben jij gelukkig?’ Er klonk verdriet in haar stem.

            ‘Niemand is gelukkig Larissa. Ik ben ambitieus, ik volg mijn doel. Als ik een deal sluit ben ik volmaakt gelukkig. Groot of klein maakt niet uit. Als ik wegga met vrienden en dom doe ben ik blij. Alles is een fase, dit is een prettige fase. Maar wanneer ben je voor het laatst dronken geweest?’

            ‘Och, doe niet zo oppervlakkig. Alcohol is zo 1980.’

            ‘Kijk om je heen.’ Hij zei het harder dan hij wilde. ‘Dit ís 1980. Iedereen leeft gezond overdag, maar zuipt zich klem en snuift vaker dan een stofzuiger met smetvrees. De jaren tachtig en negentig zijn niks vergeleken met nu.’

            ‘Ja oké, dat is wel zo ja.’ Ze glimlachte treurig.

            Hij stond op. ‘Even naar de wc.’ Ik moet me niet laten opfucken door haar.

            De vrouwen op het terras keken naar hem. Lang, bruin zwemlijf, dure kleding en vers gekapt. En natuurlijk dat horloge, dat deed het altijd goed. Hij stapte het restaurant binnen, rustig deed hij zijn zonnebril in zijn haar. Een groepje van vier vrouwen die binnen zaten rondom een fles wijn en deden alsof ze hem niet zagen. Hij knipoogde naar een van hen.

            Sonny Crocket in the flesh, baby.

            Beneden in het toilet liep hij het hokje in. Hij haalde het envelopje uit zijn zak en een mini schepje van goud. Sleutels waren voor amateurs. Per neus een flinke schep, iets minder voor links want die kant deed zeer. Maar op één been kun je niet lopen.

            Met z’n pik uit z’n broek piste hij terwijl hij snoof. Hij druppelde uit en heel even sloot hij zijn ogen en voelde de coke door zijn keel glijden. Hij haalde diep adem en veegde met een stukje  wc papier zijn neus af.

– Reclame –

Leuk boek?

Vergeet dan vooral mijn grote boek te kopen dat zoveel mensen echt walgelijk plat vermaak vinden:

Mack Dime, het verraad van Lady Charlamane

Te koop op www.mackdime.nl en natuurlijk bol.com


De aftrap

Eten. Godzijdank. Snel, eten.

            ‘Dat ziet er lekker uit.’ Leugen drie.

            Haar zonnebril was, net als de zon, verdwenen. Haar ogen stonden verdrietig. Ze was beeldschoon. Hij nam een slok, euforie rommelde door zijn buik. Ineens zagen de mensen er op het terras een stuk vriendelijker uit.

            ‘Waarom glimlach je?’ vroeg ze zonder een spoor van blijdschap.

            ‘Life is good Laris.’

            ‘Waarom?

            ‘Mooie mensen, lekker eten, mooie wijn, mooi leven, we kunnen doen wat we willen. What’s not to love?’

            Ze knikte en pulkte aan haar zalm.

            Zij gaat dit niet voor me opneuken vanavond. Snel weg amigo.

            Hij draaide zijn telefoon om; chicks, friends, dealers. En hij zit nu hier met haar.

            Nog dertig minuten, meldde Jan de dealer.

            Stuur even je locatie door, typte Thijs.

            Grapjas, stuurde Jan terug.

            Zie je zo, ga maar de Olympiakade in, naast restaurant Marathonweg.

            Oké.

            Thijs propte een stuk kip in z’n mond, gevolgd door een stukje romaine sla.

            ‘Geld koopt nog steeds geen manieren.’ Ze klonk als haar moeder.

            Met volle mond zei hij: ‘Gelukkig niet nee. Ik blijf trouw aan mijn roots.’ Een stukje crouton vloog uit zijn mond. ‘Nee jij dan. Met die muizenhapjes en slokjes, dat ingehouden zogenaamde keurige gedoe. Je zou er zenuwachtig van worden.’ Hij maakte heel hard muisgeluidjes.

            Ze proestte. Mensen keken om. ‘Ssssssh.’

            ‘Is toch heerlijk, deze Lady en de Vagebond-vibe, dat vond je vroeger toch ook al. Daarom ging je toch met mij om? Toen ik die koorbal die jou half aanrandde al zijn tanden uit z’n bek sloeg. Dat was het begin van onze vriendschap. Anders had je me niet zien staan, madammeke.’

            ‘Word je dat badboy-imago niet zat? Het hoeft toch niet meer?’

            Hij nam een hele grote hap. Hij haalde zijn schouders op en gebaarde dat hij niet kon antwoorden.

            ‘Leuk Thijs. Charming.’

            Hij knikte heftig.

            ‘Ik kan wel begrijpen waarom de dames voor je in de rij staan. Je hebt nooit aandacht tekort gehad, ook niet toen we studeerden. Maar nu is het alleen maar erger. Soms lijk je wel een karikatuur van jezelf. Vroeger hadden we nog weleens een gesprek dat echt ergens over ging.’

            Ja. Maar toen was ik verliefd op je. Ik had de Noordzee opgedronken voor je.

            In zijn geheugen doemde haar studentenkamer op, de versleten bank waar ze uren thee dronken en praatten. Hij voelde weer de teleurstelling als hij terug fietste. Hij nam een slok.

            ‘Maar ik snap het ook wel,’ ging ze verder. ‘We dealen allemaal met de wereld op onze eigen manier. Misschien wel beter dan ik. Maar het is zo hard allemaal, vind je niet?’

            Weer haalde hij zijn schouders op. Hij nam nog een hap.

            ‘Ik ben aan het zeuren.’ Ze sneed een stukje zalm af.

            ‘Je moet meer drinken schat.’

            Ze rolde met haar ogen.

            ‘Dan doe je het niet. Moet je zelf weten. Maar een mens moet stoom afblazen. Babe, we werken 75 uur per week. De boog kan niet altijd gespannen zijn.’

            ‘Alcohol verdooft alleen maar.’

            ‘Zie je, daar ga je weer, je overdenkt alles, zelfs alcohol. Van denken is nog nooit iemand gelukkig geworden.’ Hij ging staan. ‘O shit, daar moet ik een tegeltje van maken!’

            Ze glimlachte en deed haar hand voor haar gezicht.

            God wat is ze toch mooi.

            ‘Haha, oké, die is wel leuk.’

            ‘Zet die op de gevel van je gekkenhuis.’

            ‘Die katers zijn tegenwoordig niet meer te doen,’ zei ze klagend.

            ‘Daar heb jij dan weer gelijk in. Duren soms twee dagen; man, o man.’

            ‘Soms is het best veel allemaal. Werk, vrienden, familie,’ zei Larissa.

            ‘Fuck familie. Fuck vrienden.’ Hij sloeg met zijn vuist op tafel.

            Ze draaide haar hoofd weg. ‘Dat kan toch niet Thijs.’

            ‘Ach, dat komt later wel allemaal.’

            ‘Als je zo hard werkt als wij kunnen sommige tegenslagen moeilijk zijn, vind je niet?’

            Haar hand trilde weer. Thijs wilde haar bijschenken maar zag een traan rollen en uit elkaar spatten op de groene placemat.

            Hij zette de fles terug in de koker en pakte haar hand.

            ‘Laris, het hoeft allemaal niet hè? Dit leven. Het kan heus wel minder. Je kan gas terugnemen, een assistent aannemen, whatever.’

            Ze knikte. Een tweede traan rolde over haar wang. Met haar duim veegde ze hem weg. ‘Er werken me nu zoveel mensen tegen. Ik heb het gevoel alsof dat het enige is wat ik doe. Oorlog voeren.’

            ‘Politiek Laris. Dat is lastig inderdaad, hoe hogerop hoe kinderachtiger. Dan gaan er andere krachten spelen. Machtsspelletjes. Daar hebben we het vroeger zo vaak over gehad, we lazen The Art of War, de 48 wetten van macht, Machiavelli.’

            Ze knikte.

            ‘We zijn beter voorbereid dan iedereen toch?’ Zijn stem klonk geïrriteerder dan hij wilde.

            Ze knikte. Met haar servet veegde ze haar tranen weg. ‘Ik mis die gesprekken, dat gefilosofeer.’

            Thijs kneep zijn ogen tot spleetjes. Ze hielden beiden de boot af met afspreken. Zij maakte haar studie netjes binnen vijf jaar af, hij deed er zeven jaar over. Toen hij begon met werken, had zij haar eerste promotie al binnen en werkte ze keihard. Ze matchten niet meer. Inmiddels wel. Toch zagen ze elkaar maar sporadisch.

            ‘Toch vereist dit niveau nieuwe spelregels,’ zei ze. Haar blik verhardde, haar schouders gingen weer naar achter. ‘Wat zit je nou te glimlachen jongen?’

            ‘Ik ben geboren voor die regels.’ Hij gebaarde hevig met zijn handen. ‘Het is slepen, rammen, sleuren, allianties smeden en toeslaan wanneer nodig.’ Hij sloeg met zijn platte hand op tafel.

            ‘Het lijkt wel of je er blij van wordt als je het erover hebt.’

            ‘Het is een spel Larissa, het mooiste wat er is en iedereen doet mee. En jij kan dit. Kom op.’

            ‘Fuck vrienden, fuck familie?’ Haar ogen groot als die van Bambi.

            Thijs knikte en schonk de glazen in.

            ‘Hoe is het met je moeder?’

            Thijs bonkte zijn hoofd op de tafel.

            ‘O kom op Larissa, kunnen we het niet over Ex on the beach hebben of zo, of Mack Dime?’ Hij nam weer een grote hap, er vielen kapucijners van zijn vork op en naast zijn bord. Nonchalant pakte hij ze met zijn vingers op en stopte ze in z’n mond.

            Ze keek hem aan.

            ‘Oké, ik praat over mijn moeder als jij je wijn op hebt.’

            Ze keek naar hem, toen naar haar glas. Ze ademde diep in. Haar borsten gingen omhoog. God had zijn best gedaan op haar. Hij was alleen vergeten er wat meer vreugde in te doen.

            Haar lippen gingen van elkaar. Hij stopte met kauwen. Met vier grote slokken was haar glas leeg.

            ‘Blegh, niet lekker.’ Ze trok een grimas.

            Hij schonk meteen haar glas vol. Schonk zichzelf bij en zei: ‘Ik heb haar al een tijdje niet gesproken.’

            ‘Dat is het?’

            ‘Het is wat het is.’

            Hij stak een sigaret op. Zijn bord was leeg.

            ‘Mis je haar?’

            ‘Nee.’

            ‘Weet je waar ze is?’

            ‘Nope.’

            ‘Leeft ze nog?’

            ‘Ik denk het wel. Ik heb haar een paar maanden geleden gesproken.’

            ‘Wat zei ze?’

            ‘Ze had geld nodig.’

            ‘Waarvoor.’

            ‘Geen idee.’

            ‘En?’

            ‘En wat?’

            ‘Heb je het gegeven?’

            ‘Ja.’

            ‘Waarom? Ze verliet je toen je jong was.’

            ‘Maar in het begin niet hè? Het leek me een prima achtergestelde betaling.’

            ‘Is ze nog verslaafd?’

            ‘Iedereen is verslaafd.’

            ‘Wil je haar nog eens zien?’

            ‘Ik denk niet aan haar Laris.’ Zijn kaken verstrakten.

            Ze nam een slokje.

            Hij drukte zijn sigaret uit.

            ‘En je vader?’

            ‘Hetzelfde. Maar dan zonder het geldverzoek.’ Hij keek om zich heen, zijn handen gingen over zijn broekspijpen. ‘Die redt zich wel.’

            ‘Je broers?’

            ‘Randy zit nog vast. Ik stuur hem af en toe een brief. Is belangrijk als je vastzit.’

            ‘Wat schrijf je dan?’

            ‘Mannendingen. Tim werkt her en der, geen idee wat ie nu doet. Ik hoorde dat ie nu buitenschilder is. En Wesley zit in Thailand. Denk ik. Kan ook Maleisië zijn, geen idee. We hebben een groepsapp waar het vooral gaat om grapjes, chicks en andere stiekeme dingen. Maar het is al lang stil.’

            ‘En jij op de Zuid-as als jongste directeur merges and acquisitions, in het FD en veelgevraagd spreker.’

            ‘Ah, dus dat FD-artikel had je wel gelezen?’ Hij kreeg pretoogjes.

            ‘Tuurlijk,’ zei ze.

            ‘Het is nooit anders geweest Laris, ik zie iets en het zit gelijk in mijn hoofd als een kogelgat in een muur. Ik lees iets en begrijp het en leg verbanden met de andere kogelgaten in de muur. Ik doe daar niks voor.’

            ‘Dat is jaloersmakend.’

            ‘Niet altijd. Maar het is wel handig, ik werk wel hard, want je moet het wel eerst lezen en zien om het te onthouden.’

            ‘Ja, daar heb je gelijk in.’

            ‘Zijn je broers nog steeds jaloers?’

            Hij knikte naar haar glas. Als jij wilt dat ik doe wat jij wilt, doe jij wat ik wil, met je kutvragen.

            Ze nam een grote slok. Haar hand ging naar haar sleutelbeen. Hij dronk ook.

            ‘Ze zullen vast jaloers zijn. Misschien, maar dat slijt vast wel. Ik geef ze geld wanneer ze dat nodig hebben. Dat helpt. Als Randy weer vrijkomt, heb ik een appartement voor hem gekocht waar hij in mag wonen in Veghel.’

            ‘Op deze manier leert hij nooit op eigen benen te staan.’ De psycholoog in haar komt naar boven, nu komt het.

            ‘Nee, ik weet het, maar het is mijn broertje. Als ik het niet zou doen, zou het sneller slecht met hem gaan.’ Hij haalde zijn schouders op, keek op z’n horloge, niet meer stiekem. Hij dacht aan de apenrots, g-t’s en G-strings. Zijn telefoon gaf een geluid. Een sms: Jan de dealerman.

            ‘Ben zo terug, Laris.’

Jan zat in zijn BMW 3-serie rustig te wachten op de Olympiakade, op een laden-en-lossen-parkeervak.

            ‘Hey man.’

            ‘Hallo.’

            Thijs stapte in en deed het handschoenenkastje open. Er lagen twee witte pakjes in. Hij deed er een in zijn binnenzak en de ander in zijn rechterzak van zijn colbertje.

            ‘Heb je nog iets anders nodig?’

            ‘Nee, ik hou het hierbij. Zijn wij nog cool?’

            ‘Je hebt nog wel even te gaan.’

            Heerlijk, een debettegoed bij een dealer. Jan werkte alleen voor de high-endklanten en alleen op debetbasis. Je betaalde duizend euro en zodra dat bijna op was, verhoogde je je saldo. Alleen voor serieuze gebruikers met serieus geld. Een gram bij hem kostte tachtig euro, amper versneden.

De zon vocht boven de oude arbeiderswoningen op de Olympiakade om met zijn laatste stralen de straat te verwarmen. Thijs liep vrij als een dier zonder natuurlijke vijanden. Hij zocht naar de ogen van een knappe vrouw op het terras, ze was druk met haar telefoon.

            Hij ging zitten.

            Larissa’s ogen stonden hard.

            ‘Ben je nog steeds bezig met die zalm?’ vroeg hij.

            ‘Gebruik jij nog steeds zoveel?’

            ‘Och, niet zoveel, ook niet minder. Jij?’

            Hij wist dondersgoed dat zij niks gebruikte.

            ‘In mijn kliniek komen veel mensen voorbij die gebruiken.’

            ‘Interessant zeg, wil je anders een beetje? Om de doelgroep te begrijpen?’

            Ze schonk de fles leeg in beide glazen.

            Top, de fles is leeg. Hij keek op zijn horloge. Negen uur, nog alle tijd van de wereld. Rekening vragen en wegwezen. Als de brandweer.

            ‘Ja, is goed hoor, ik wil wel,’ zei ze.

            Met een schuin hoofd keek hij op van zijn telefoon. Hij realiseerde zich pas laat wat ze zei. ‘Ja?’

            Ze keken elkaar recht in de ogen.

            Hey, dit kan leuk worden.

            ‘Oké, kom mee dan.’

            ‘Nu?’

            ‘Wanneer dan? Er ís alleen nu Larissa.’

            Hij pakte zijn glas en dronk het leeg. De serveerster met het peper en zout haar keek zijn kant op. ‘Doe maar een flesje Moet, alsjeblieft.’

            Larissa stond op en schudde met haar hoofd. ‘Wat heb ik gedaan?’ zei ze tegen zichzelf.

            ‘Volgt u mij maar, Kate Moss.’

            ‘Oh my god.’

            Ze liepen naar binnen, in de spiegel zag hij zichzelf smalend zijn donkerblonde halflange haar naar achter doen met zijn hand. De mannen rond hen keken naar haar. Spanning kroop door zijn buik als pasgeboren babycobra’s uit het ei.

            Beneden in de wc’s was niemand. Hij greep snel haar hand en trok haar een wc-hokje binnen. Ze slaakte een kort gilletje. Haar hakjes klakten op de tegels. Thijs deed de deur op slot en draaide zich naar haar om. Ze stonden dicht tegen elkaar aan in de donkere ruimte. Haar geur maakte hem geiler dan een aap. Hij keek haar aan terwijl hij een vers pakje coke uit zijn binnenzak haalde en met zijn andere hand pakte hij het gouden minilepeltje en gaf het haar.

            Ze giechelde: ‘Dit is zo fout.’

            Hij vouwde het witte cokepakje open; als twee glimmende konijnenoren stonden de randen omhoog en boden toegang naar het rabbithole.

            ‘Ik doe het voor.’ Hij nam een wetenschappelijk toontje aan. ‘Je neemt een schepje. Brengt het onder je neus en met je wijsvinger houd je je andere neus dicht.’ Hij nam een kleine snuif.

            Hij gaf haar het schepje. Ze ademde diep in, keek hem in zijn ogen.

            ‘I can’t believe i’m doing this,’zei ze.Ze glimlachte naar hem maar haar ogen deden niet mee.

            Ze snoof het eerste bergje poeder in haar neus, gooide haar hoofd naar achter en snoof nog een keer.

            In zijn gedachten zag hij Michelle Pfeiffer in Scarface voor zich.

            Ze stak het lepeltje in het pakje en snoof meteen het volgende hoopje in haar andere neusgat.

            Thijs pakte het over en deed hetzelfde.

            Hij ademde overdreven uit. ‘Aaaaah.’

            Met zijn duim ging hij langs zijn lippen en tong en haalde bij haar neus wat imaginair wit poeder weg.

            ‘Ben ik oké?’ vroeg hij terwijl hij zijn neus in de lucht stak.

            Ze keek naar hem en knikte alsof ze nu een groot geheim met zich meedroegen.

            Hij pakte haar bij haar heupen en manoeuvreerde zich achter haar. Ik zit aan haar te ruiken als een puberjongetje.

            Hij ontsloot de deur en duwde haar eruit zonder iets te zeggen. Hij sloot de deur en leegde zijn blaas weer. Terwijl hij stond te plassen schudde hij zijn hoofd en grinnikte hardop.

            Gebeurde dit echt? O man, wat een grap dit. Ik had ook wat G moeten halen bij Jan. Dan neuk ik haar zeker.

– Reclame –

Mack Dime, het verraad van Lady Charlamane

Te koop op www.mackdime.nl en natuurlijk bol.com

“In het eerste deel: Het Verraad van Lady Charlamane, leren we Mack en zijn vrienden kennen. Niet alleen zijn meedogenloosheid en strategisch inzicht maar ook zijn menselijke kant. Lady Charlamane was zijn protegé maar verdween jaren geleden. Nu is ze terug en zet ze een val waardoor zijn bedrijf en zijn leven op het spel staan. Hij ontsnapt aan de politie met hulp van zijn trouwe rechterhand Tony. Zijn kantoor wordt bezet genomen door één van zijn mensen en hij kan niemand binnen zijn organisatie meer vertrouwen. Voor hulp moet hij terug naar zijn oude buurt. Met behulp van Jerrol en zijn Lobi boys gang en inspecteur Storm gaan ze op zoek naar zijn laatste aanknopingspunt; de huurling Reint Nauta. Een grote sadistische Fries met een getatoeëerd snorretje.

Op de vlucht voor een peloton huurlingen en de politie bespeelt Mack de Nederlandse media en beland met zijn vrienden in een apotheose van geweld.”

De wedstrijd

‘Champagne and coke, I love it!’Hij hield zijn armen breed in de lucht toen hij naar buiten stapte.

            ‘Mijn hemel, jij kent ook geen schaamte meer.’

            De mannen naast hen deden alsof ze niks hadden gehoord. Maar dit was Amsterdam-Zuid, coke was normaler dan neuken met je au pair.

            ‘Oké sorry. Maar ik ben blij dat ik bij je ontmaagding was.’

            Ze lachte hardop met een eerste hoge gil. ‘Je bent echt onverbeterlijk.’ Ze nam een slokje van de champagne.

            ‘Dus dit is je escape? Je geheime warpowder.’ Ze wiebelde met haar hoofd terwijl ze dat zei.

            ‘Jep. De beste shit in heel Amsterdam ook.’ Door de coke werd hij eerlijker dan hij wilde.

            Ze trok een vreemd gezicht en nieste. ‘Oei.’

Hij hief de glazen. ‘Op nieuwe hoogtes.’

            ‘Grapjas.’

            Het kristal klinkte.

            ‘Weet iedereen dat je dit doet Thijs?’

            ‘Iedereen doet dit Larissa.’

            ‘Mmmmh,’ ze kneep haar ogen tot spleetjes.

            ‘Wanneer ben je hiermee begonnen? Was het toen je moeder werd opgenomen?’

            ‘Ooooo Larissa, jij kan echt binnen een seconde de sfeer bederven, my lord.’

            ‘Nou?’

            Je kan nu nog weg Thijs, voordat ze je meesleurt in haar psychologenbullshit en je aan dingen gaat denken waar je totaal geen behoefte aan hebt.

            Hij dacht even na. Larissa nam een slokje. Hij stak een peuk op.

            ‘Als je wilt dat ik eerlijk ben als je dit soort kutvragen stelt, doe je precies wat ik doe, volg je mijn tempo met alles.’

            Zijn hartslag versnelde. Hij ging rechtop zitten. Hij keek niet weg. Zij wist wat dat voor consequenties zou hebben, waar het naar kon leiden.

            Kom op dan, je hebt al A gezegd, nu B nog.

            Ze woog haar opties af. Hij voelde dat ze nee zou zeggen. Of ze liet hem dat voelen. Hij wist het nooit met haar. Er was nóg iets, maar hij kon er zijn vinger niet op leggen.

            ‘Wat heb je te verliezen? Je bent somber, ongemotiveerd en zit hier met droopy ogen mij allerlei vragen te stellen die jou beter moeten maken. Ik heb daar geen zin in Laris, tenzij je gaat feesten met mij. En dan echt feesten. Niet dat je straks weer aan die eeuwige spa blauw gaat. Dus wat gaat het worden. Ga ik straks met of zonder jou verder?’

            Dat laatste klonk anders dan hij wilde.

            Hij keek op zijn horloge en draaide zijn telefoon om, een groene waas kwam hem tegemoet. Gemiste oproepen, appjes en zelfs sms’jes. De koning van de rots werd gemist.

            ‘Oké,’ zei ze.

            Hij klapte meteen zijn champagne achterover in twee slokken.

            Ze lachte. ‘Wat ben je toch een idioot.’ Ze dronk haar champagne ook op.

            Hij schonk meteen bij.

            ‘Wat was die kutvraag?’ vroeg hij.

            Het terras begon leeg te lopen, de zon had verloren. Heaters werden aangezet. Larissa deed haar jasje aan.

            ‘Of je bent begonnen met coke gebruiken toen je moeder werd opgenomen.’

            ‘Even kijken, wanneer was dat ook alweer?

            ‘Je was veertien Thijs.’

            ‘Juist, nee, toen dus nog niet. Toen had ik het ook te druk met het huishouden.’

            ‘Thijs, je hebt nooit het huishouden gedaan.’ Ze lachte.

            ‘Wat?’

            ‘Je huurde een mevrouw in.’

            ‘Haha, ja dat is toch hetzelfde. Maar dat moest ik evengoed wel regelen allemaal.’

            ‘Hoe deed je dat ook alweer qua geld?’

            ‘Gewoon.’ Hij haalde zijn schouders op.

            ‘Ja joh, heel gewoon. Een jongen van veertien die een mevrouw inhuurt die een huishouden runt.’

            Hij keek weg. Hij had hier geen zin in, het verleden was ver weg.

            Ze tikte zijn glas aan. ‘Kom op man, doordrinken jij. Nu wordt het interessant. Je hebt nooit antwoord gegeven op deze vraag.’

            Hij nam een grote slok. Ze genoot zichtbaar. Natuurlijk wist zij ook dat je van coke gaat praten.

            Oké, fuck it, ze kan het krijgen. Hij pakte het pakje coke, deed onder de tafel een beetje coke in het duimbruggetje, keek even om zich heen. Hield zijn andere hand voor zijn neus en nam een snuif.

            Met grote ogen keek ze hem aan en daarna om zich heen. Niemand keek naar hen.

            ‘Nobody cares,’zei Thijs. En na een diepe zucht: ‘Ik liet me misbruiken door een rijke clubvoorzitter van wie we allemaal wisten dat het een viespeuk was. En chanteerde hem.’

            Larissa’s glimlach gleed van haar gezicht als smeltende poolkappen. ‘Wat? Echt?’

            Thijs knikte terwijl hij hard aan zijn peuk zoog. Heel even gingen zijn gedachten terug naar het voorraadhok van de voetbalclub. Naar de vergeelde poster van Johan Cruyff die aan de muur hing waar hij de hele tijd naar had gekeken.

            ‘Jezus,’ zei ze.

            ‘Mijn vader was een halve boef. In en uit de bak, soms geld, soms niet. Wesley was zes jaar oud en niemand zorgde voor hem. Ik wilde dat we bij elkaar bleven als broers. In pleeggezinnen zou het alleen maar erger voor ons worden. We vochten elkaar de tent uit maar als iemand met een van ons fuckte was het wel een voor allen, allen voor een.’ Trots dacht hij terug aan de vechtpartijen in de buurt. Niemand fuckte met de Gaaistra’s.

            ‘En dat was je oplossing?’

            ‘Hoe kon ik aan vijftienhonderd piek in de maand komen Larissa?’ Naast zijn neus ging een spiertje in zijn wang heen en weer.

            Hij dronk zijn glas leeg. Zij volgde met tegenzin.

            Ze boog naar hem toe. ‘Hoe deed je het dan? Dat chanteren.’

            ‘Randy filmde het hele tafereel vanachter een houten kast. Ik had er speciaal een videocamera voor gekocht van al het spaargeld dat ik had. De volgende dag gingen we naar de voorzitter toe, die smeerlap glimlachte toen hij mij zag en keek verlekkerd naar Randy. Hij dacht denk ik serieus dat ik voor meer terugkwam. Kleine Tim was ook mee, de voorzitter keek vooral naar hem en toen kwam er zoveel agressie in me omhoog dat een peloton ME’ers me niet had tegen kunnen houden. Gelukkig, want het paste wel bij wat we gingen doen.’

            ‘Dat klinkt als een maffiafilm.’

            Hij haalde zijn schouders op. Je weet de helft niet.

            ‘En toen?’ vroeg Larissa.

            ‘Zoals ik al zei, hij dacht dat we terug waren gekomen voor seks of zo. Retard. Ik haalde snel een kleine honkbalknuppel uit mijn rugzak en Randy ook. We sloegen uit alle macht op zijn benen, armen en buik totdat hij in een hoekje was gekropen. Hij schreeuwde niet. Hij zei alleen de hele tijd sorry en ging huilen. Als Randy me niet tegen had gehouden, had ik hem vermoord.’

            Ze was stil. Even later vroeg ze: ‘Waarom nam je Tim dan mee?’

            ‘Die moest op de wacht staan, met zijn schattige gezicht kon hij iedereen weglokken zodat wij onze gang konden gaan.’

            Hij klokte het nieuwe glas in twee slokken naar binnen. Hij knikte naar het hare.

            ‘Toen hij stil was bleef ik boven hem hangen met de knuppel. Ik had zijn hoofd niet geraakt want dat zou te veel opvallen. Wel hadden we zijn rechterpols gebroken, denk ik, want zijn rechterhand hing er slapjes bij. Randy pakte de videocamera uit zijn tas. Hij klapte de camera open en liet de opname zien van wat er gebeurd was.’

            ‘Van jou met hem.’

            ‘Van wat er gebeurd was ja. En toen kon ik iedere maand een envelopje ophalen.’

            ‘Wauw. Indrukwekkend.’

            ‘Ik deed wat ik moest doen.’

            ‘Mmm, chantage dus.’ Ze ging rechtop zitten. Ze leunde met haar kin op haar gevouwen handen.

            ‘Yep. Sindsdien film ik altijd alles en iedereen, je weet nooit hoe het van pas kan komen.’ Hij gaf haar een knipoog.

            Ze lachte. ‘Heb je er ooit spijt van?’

            Hij lachte lang en hard en stond op. Hij leegde de fles in beide glazen, met de mouwen van zijn colbert veegde hij zijn tranen weg en liep hoofdschuddend naar de serveerster toe. Ze liep weg en kwam terug met nog een fles champagne. Hij rekende af, wenkte Larissa.

Ze liepen van het terras weg. Zij hield haar Chanel clutch vast, hij een fles Moet & Chandon. Ze sloegen rechtsaf de Olympiakade op en gingen zitten aan de kade van de gracht.

            Thijs knikte naar een man die verderop in de straat stond.

            Larissa kneep haar ogen tot spleetjes. ‘Wie is dat?’

            ‘O, gewoon een bekende.’

            ‘Hij blijft daar staan.’

            ‘Ja, hij woont hier in de buurt.’

            ‘Hij komt me bekend voor.’ Ze bleef kijken naar de man. ‘Ziet er warm uit, zo’n bomberjack.’

            Hij haalde zijn witte envelopje uit zijn binnenzak en voerde haar neusgaten met het schepje.

            ‘Dit tempo is insane, Thijs.’ Ze ademde zwaar in en uit. Ze keek weer richting de man in bomberjack. Haar kaken bewogen een beetje. ‘O, de man is weg.’

            ‘Zeg me dat je de coke niet lekker vindt,’ zei Thijs.

            ‘Het is… intens. Die smaak blijft. Hoeveel ik ook drink.’

            Hij gaf haar een sigaret.

            ‘Ook dat nog… En heeft je vader het nooit geweten van die voorzitter?’

            ‘Jezus, jij geeft ook niet op hè?’

            Ze keek hem aan, pupillen als schotels. Haar kaken een klein beetje spastisch.

            ‘Nee, het interesseerde hem geen reet. Er werd gekookt, schoongemaakt, boodschappen gedaan en gewassen. Hij kon daardoor lekker lang wegblijven. Hij heeft me weleens gevraagd hoe ik dat allemaal regelde, maar eerder trots dan verwijtend.’

            ‘Weet je waar hij nu is?’

            ‘Dood.’

            ‘Wat?!’

            ‘Nee, geintje.’

            ‘Ooooo Thíjs.’ Ze porde hem in zijn zij.

            ‘Nee, ik heb echt geen idee. Hij stal vroeger van alles maar volgens mij is dat moeilijker geworden. Het laatste wat ik hoorde was dat hij nu meer aan het oplichten was. Oudjes van hun spaarcentjes aftroggelen, dat werk.’

            ‘Je zou ook niet aan hem zien dat het een boef was.’

            ‘Wanneer heb je hem gezien dan?’

            ‘Hij zit naast me.’

            ‘Niet fokken met me Larissa.’ Zijn hoofd draaide snel naar haar om. Hij wees met zijn vinger naar haar.

            ‘Sorry. Ik zag hem op je diploma uitreiking met al je broers. Je lijkt qua uiterlijk wel op hem. Maar je bent hem niet.’

            Hij ademde zwaar, zijn neusvleugels gespreid. ‘Hij heeft meer nagelaten op mijn uiterlijk dan alleen DNA.’ De vierde leugen van die avond.

            ‘Sorry.’ Ze legde haar hand op zijn arm.

            Hij ademde diep in.

            Hij ontpopte de champagne en zette de fles aan z’n lippen.

            Hij hapte naar adem: ‘Yolo.’

            Zij pakte de fles van hem aan. Er voer een bootje voorbij. De passagiers keken naar hen, zij keken terug. In slowmotion voeren ze voorbij. Zachtjes klonk Hazes uit de boot.

            ‘Ik word altijd down van Hazes.’ Hij keek naar haar borsten. Hoopte op een tepelspotting. ‘Je ziet er fucking lekker uit.’

            Ze draaide haar hoofd weg. Er verscheen een lichte blos op haar wangen. ‘Hou op.’

            Haar borsten in een strak zwart truitje, gouden klok om de pols. Stolp eroverheen en in een museum deze chick. Hij pakt de fles, dronk een paar slokken en pakte zijn telefoon om een Uber business te bestellen.

            ‘Nu gaan we dansen,’ zei hij. ‘De apenrots wacht.’

            ‘Of naar mijn huis,’ zei ze.

            Hij stopte met typen op zijn telefoon. Zijn kaken gingen heen en weer. Hij dacht aan de apenrots. Hij dacht aan de hele nacht feest. De geur van de rookmachine, de stroboscoop. Hij zocht in haar ogen naar geilheid die hij niet vond.

            ‘Ik heb vodka in de vriezer,’ zei ze.

            ‘Ik denk dat ik zojuist hard werd.’

Ze zuchtte en keek hem strak aan.

            ‘Oké, even dan. Het is toch nog te vroeg om te dansen.’ Dat was de waarheid. En als ze in slaap valt, is er nog plenty time om King Kong te spelen.

            Larissa pakte de fles weer en kantelde hem te hoog, ze proestte bubbels uit haar mond. De stoep werd nat van de champagne.

            ‘Hahahaha, vanuit een fles moet je gieten babe. Amateur.’

            Ze dronken snel alsof ze aan een race bezig waren. Geen van beiden nam een koppositie in. Achter hen kwam een verlengde Mercedes E-klasse aangereden met zwart getinte ruiten. Thijs duwde zijn sigaret in de fles en liet hem achteloos in het bootje onder hem vallen.

            Larissa hield haar hoofd schuin en rolde haar ogen.

            ‘Ik doop nu eenmaal graag.’

            Ze lachte en streek haar blonde haar achter haar oor. Hij hield de deur voor haar open. Ze schoof door en hij stapte naast haar in. Ze viel het flesje water dat in de taxi stond aan alsof er geen morgen was.

            ‘Door die troep wil ik alleen over mezelf praten.’ Ze draaide het dopje open. ‘Maar ik wil wel meer. Bizar.’

            ‘M-mmh,’ bevestigde Thijs.

            Larissa keek naar buiten, ze was duidelijk diep in gedachten. Plots schoot ze naar voren. ‘Chauffeur, wil je even omrijden naar dit adres?’ Ze liet haar telefoon zien.

            ‘Wat gaan we doen?’ vroeg Thijs.

            ‘Relax, ik heb een verrassing.’

            Hij pakte z’n telefoon. Zijn lip pruilde naar voren.

            Ze legde haar hand op z’n been. Hij keek haar aan, ze tikte met haar vinger tegen haar neus. Zijn ogen vernauwden zich tot spleetjes, hij glimlachte.

            ‘Chauffeur, zet Lil Kleine ’s op. Zo hard als je kan alsjeblieft.’

            We brengen vuur we brengen rook, ja de buren weet ook. Ikke huur niet ikke koop. De beats vulden de Mercedes. Luid genoeg om hun snuiven te verbergen.

            Hij bopte hard met zijn hoofd.

            ‘Die kleine is net als ik. Hij is een machine.’

            Larissa bewoog haar bovenlijf, haar elleboog in de lucht. Ze keek omhoog, deed vervolgens haar ogen dicht, ze schudde haar haar los.

            Partytime baby!

            Na drie nummers was het flesje water leeg en de taxirit afgelopen. Ze stapten midden op de Dam uit, ze liep richting Damsteeg en nam hem aan zijn hand mee. In gedachte zag hij haar lange slanke vingers met perfecte nagels al om zijn pik. Haar hakken klikten op de stoffige vierkante steentjes. Ze liep meteen een pand binnen dat Thijs nooit was opgevallen.

            Een conciërge kwam op hen af, hij maakte een halve buiging. ‘Mevrouw Houtenscha van Delft.’

            ‘Dag George.’ Ze trok resoluut haar jas uit en gaf hem aan de garderobedame.

            De conciërge keek naar Thijs. Thijs keek terug, hij snoof nog een restje coke op uit zijn neus.

            ‘Kom!’ Op een huppeltje dirigeerde Larissa hem naar de beklede trap. De ruimte was gevuld met Jugendstil glas-in-lood en prachtig verfijnd houtwerk dat mooi in de lak stond.

            I like this.

            Boven kwamen ze in een hal met verschillende aangrenzende zalen, er hing een geur van oud geld. Larissa liep de grootste deuren in, ze kwamen in een ruimte vol Chesterfield leren banken en stoelen omgeven door houten lambrisering. Er stonden veel oude mensen in de zaal. Allemaal in pak of avondkleding.

            Larissa pakte hem weer bij zijn hand en trok hem naar links een aangrenzende ruimte in.

            ‘Wat wil je drinken?’ vroeg ze.

            ‘Ik heb nu de hele tijd vodka in mijn hoofd door jou.’

            Larissa liep naar een bar toe en de barman kwam gelijk naar haar toe.

            ‘Mevrouw Houtenscha van Delft.’

            ‘Twee vodka alsjeblieft Rudi.’

            ‘En een biertje voor mij’, riep Thijs boven het geroezemoes uit.

            De barman knikte streng. Humorloze eikel.

            Larissa pakte een wit pasje en gaf het aan de barman.

            Met hun drankjes liepen ze naar een rustig hoekje. Larissa keek gefocust uit haar ogen. Heel even keek ze rond of niemand hen zag. Ze leunde naar hem toe.

            ‘Larissa wacht even, waar zijn we? Scientology of zo?’ vroeg hij.

            Even keek ze geschrokken en daarna gooide ze haar hoofd naar achter en gierde het uit. Haar hand voor haar mond. Thijs keek om zich heen. Alleen de barman keek naar hen.

            ‘Nee gekkie, bij de Groote Industriële Club.’

            ‘O. Nog nooit van gehoord.’ Hij sloeg zijn vodka achterover. Die was lekker, goed merk, heerlijk stroperig. Hij stak een duim op naar de barman, die een schuin knikje gaf. Hij draaide zich om en leunde tegen de muur.

            Larissa draaide zich wulps om hem heen.

            Yo, wat gaan we doen babe?

            Hij rook aan haar. Het rommelde in zijn buik. Hij vatte haar zij in zijn hand.

            ‘Je hebt me op een idee gebracht,’ fluisterde ze in zijn oor. Haar volle borsten duwde tegen hem aan. Hij keek haar aan, ze was high als een kite.

            ‘Wat voor idee?’

            ‘Chantage.’

            De schittering in zijn ogen verdween. Zijn mond verstrakte.

            ‘Een lid uit de raad van het bestuur hindert me in een overname.’ Ze wreef met haar voorhoofd tegen het zijne.

            ‘Klinkt irritant,’ zei hij.

            ‘Heel.’

            ‘Die overname levert me veel geld op. En het is alleen nog maar een steppingstone naar volgende overnames.’

            Hij glimlachte naar haar. ‘Ik zei toch dat we hetzelfde zijn, babe.’

            Nu glimlachte ze van oor tot oor met pretoogjes. Haar vinger cirkelde over zijn schouder, langs zijn nek. Wat hij tien jaar geleden niet gegeven had voor dit moment.

            Lekkerder dan dit worden ze niet Thijs. Closen deze deal.

            ‘Black. Mail,’ fluisterde ze in zijn oor.

            ‘Jaja, oké. Wie dan?’

            ‘Kom mee.’ Met hun drankjes liepen ze naar een andere zaal. Een klassiek restaurant waar een paar oude mensen zaten te dineren. Klassieke muziek wisselde het geluid van het bestek af. Larissa liep de hoek om naar een leeg gedeelte. Het rook er naar vers brood en vis. Ze gingen zitten op zachte zeegroene stoelen, de tafel bedekt onder dik linnen.

            ‘Meneer Visser,’ fluisterde ze.

            ‘Ok, meneer Visser. Klinkt als een kankerlijer. Nu al.’

            Ze schudde haar hoofd.

            ‘Ik mag zeker niet roken hier?’ vroeg hij.

            ‘Nee.’

            Hij pakte zijn sigaretten en rook eraan. Hij dacht weer even aan de apenrots, hij was zo dichtbij. Hij zat onderuitgezakt, voelde zich als Tony Montana in Scarface.

            Wat doe ik hier tussen deze oude lijken? Hij keek op zijn horloge. Het kon nog. Maar hij moest wel opschieten.

            ‘Wat wil je weten Larissa. Ik deed dat vijftien jaar geleden. Wil je tips of zo?’

            ‘Nee, ik wil je hulp,’ zei ze.

            ‘Laris, kom op.’

            Ze keek hem serieus aan. ‘Oké, ik ben niet helemaal eerlijk tegen je geweest. Hij zit me dwars, maar hij chanteert míj. Als ik met hem naar bed ga, wil hij voor de overname stemmen. Hij… Hij. Hij zit ook aan me.’ Ze veegde een niet bestaand pluisje van haar truitje.

            ‘Kankerleijer dus.’

            ‘Ja.’

            Hij ademde diep in. ‘Moest je daarom ook huilen net op het terras?’

            Ze knikte, ze keek naar de vloer.

            ‘Hoeveel meer ga jij verdienen?’ vroeg hij.

            Ze bewoog haar hoofd schuin en trok een frons.

            ‘Wat?’ zei hij. ‘Ik zie je een jaar niet. Je komt aan met die diepzinnige vragen en ik moet overal eerlijk over zijn. Je wilt ineens dat ik me inlaat met illegale zaken, dan wil ik weten wat er op het spel staat.’

            Ze bleef stil en nam een slokje van haar vodka.

            ‘Oké. Ik verdien nu twee vijftig, dat wordt sowieso verdubbeld.’

            ‘Ja, maar ik ken je Larissa. Wij bedachten dit soort constructies vroeger. Ik weet dat je dubbel dipt. Welke deal heb je gesloten als de overname doorgaat?’

            Ze keek betrapt maar lachte. ‘Sukkel.’

            ‘Ja. Op je voorhoofd een pukkel.’

            ‘Cash vijf ton.’

            ‘Een miljoen dus.’

            Ze gaf hem een por.

            Thijs knikte en zette zijn Godfather-kin uit en diens accent op. ‘Well played, my lady.’

            ‘Hij is hier,’ zei ze.

            ‘Wie?’

            ‘Visser.’

            ‘Waar?’

            ‘In de lounge.’

            Thijs keek haar aan. Deze chick neemt geen halve maatregelen.

            ‘We kunnen het vanavond doen.’

            ‘Damn, Laris.’

            ‘Waarom niet? Jij wilt spanning en actie, jij verveelt je toch zo? Je zei net, er is alleen nú, toch?’

            ‘Wát doen?’ vroeg hij.

            ‘Hem chanteren.’

            ‘Ja, duh, maar hoe?’

            ‘Er is hier een zaaltje dat weinig gebruikt wordt. Een klein zaaltje waar vroeger de vrouwen moesten zitten als ze op hun man wachtten, de ironie. Voel je ’m? Wat word ik trouwens scherp van dit spul zeg. Maar anyway, ik neem hem mee naar dat zaaltje en jij filmt alles wat hij doet. Ik laat hem wel zijn gang gaan, spartel een beetje tegen, maar als we hem op beeld hebben is het klaar met hem. Hij is namelijk ook hoogleraar op de Universiteit van Amsterdam, in de geesteswetenschappen.’

            ‘Oké, en hoe film ik hem dan?’

            ‘Er is een garderobe. Die is niet meer in gebruik maar daar kan jij je in verstoppen.’ Ze maakte kauwbewegingen met haar mond.

            ‘Pfffff, ik weet het niet hoor. Als ik betrapt word ben ik de sjaak.’

            ‘Luister, ik kom hier vaak, ze kennen me hier. Ik help je. Het gaat hier anders joh. Geloof me.’

            Thijs blies uit. Hij bewoog zijn nek heen en weer als een boxer.

            Dit wordt sowieso geen neuken. Dit was ze al van plan sinds het begin.

            Ze legde haar hand op zijn dijbeen en keek hem met puppyogen aan: ‘pleeaaaassseeee?’

            ‘Oké babe, vooruit.’ Hij lachte en schudde zijn hoofd.

            ‘Oké, kom.’

            Hij dronk zijn biertje leeg. ‘Eerst nog even pissen.’

            ‘Ja, goeie. Ik moet ook.’

Het laatste kwartier

In het toilethokje checkte hij zijn camera in zijn knoopsgat vermomd als speldje. Terwijl hij stond te pissen appte hij:

            Is alles goed te zien en te horen?

            Randy aan het typen…

            Alles luid en duidelijk.

            Dubbele back-up?

            Triple.

            Thijs glimlachte.

Larissa stond hem op te wachten. Ze had haar lippen geglosst en haar haar een beetje nat gemaakt. Het leek alsof ze van de cover van de Vogue was komen lopen.

            ‘Oké, show me the way,’zei hij. Zijn hartslag versnelde. Hij kende het hier niet, het was risicovol.

            Ze ging hem voor, een kamer in, duidelijk de bibliotheek. Een prachtige ruimte, er was niemand, het was stil, op het geluid van de airco na. Het rook er naar oude mannen. Hun voetstappen echoden op de houten vloer, ze gingen nog een deur door en daarna nog een, totdat ze in een kleine ruimte kwamen met donkere lambriseringen en een grote oude klok. Thijs haalde zijn telefoon uit zijn zak en sprong soepel over de balie de oude garderobe in.

            Larissa gaf hem haar telefoon: ‘Film het maar met mijn telefoon.’

            ‘Wacht,’ zei hij.

            Hij pakt het kleine envelopje, legde wat coke op de balie en sneed met zijn creditcard vier kleine lijntjes. Uit zijn andere zak haalde hij een vijftig eurobiljet, rolde dat op en gaf het haar. ‘Wat extra moed.’

            Ze pakte het biljet aan en snoof beide lijntjes meteen op, ze knipoogde naar hem en maakte een peace sign met haar vingers. Hij stond vlak voor haar en volgde hij haar voorbeeld.

            ‘Pak ’m tijger,’ zei hij.

            Ze stak haar wijsvinger op: ‘Wat er ook gebeurt, je helpt me niet. Je gaat pas weg zodra wij weggaan.’ Haar ogen groot, haar lippen samengeperst.

            Thijs’ hartslag verhoogde. Hij knikte en verdween achter in de garderobe. Hij zette zijn telefoon op vliegtuigmodus.

Tien minuten later kwam ze binnen. Een slanke, gespierde zestiger kwam achter haar aan. Zijn haar strak naar achter, een bril met een lichtblauw dik montuur. In zijn jasje een veelgekleurd pochet. Niet wat Thijs had verwacht.

            In het midden stond een tafel. Larissa ging ertegenaan staan. Meneer Visser draaide een beetje op zijn benen. Hij hield een glas witte wijn vast, er zat nog maar een beetje in.

            Larissa hield een hand tegen zijn borst. Visser duwde die langzaam weg en hield haar pols vast.

            ‘Bram, toe. Heel even. Ik wil even met je praten, die overname is zo ontzettend belangrijk.’ Ze sprak hard maar niet te hard.

            Ze is ijskoud deze chick, ze speelt het zo goed. Oscarwaardig. Hij keek hoe zij met hem speelde. Waarschijnlijk had ze hem buiten al opgegeild want Visser dacht dat hij haar hier zeker zou neuken. Maar als ze zo goed tegen hem kon liegen…

            Hij dacht terug aan hun gesprekken van vroeger. Ze dronk nooit heel veel maar één avond versprak ze zich en vertelde hem dat alle mannen zo makkelijk te manipuleren zijn. Trekpoppen die denken met hun pik. Na die avond was hij er nog wel eens over begonnen, maar dan ontkende ze dat ze dat had gezegd. Maar Thijs vergat nooit wat. Hun band was die van twee winnaars die letterlijk over lijken gaan. Zij was een zwarte weduwe die het mannetje na het neuken opat. Maar ze vertrouwde niemand, ze was alleen. Dat was haar zwakke punt. Hij was niet alleen.

            Larissa liet Visser dichterbij komen.

            ‘Niet doen Bram,’ zei ze.

            Maar Bram dacht niet meer na. Hij werd overheerst door haar geur, het strakke truitje met het diepe decolleté. Hij zat in haar web, gevangen in plakkerige draden van geilheid en lust. De alcohol deed de rest.

            Visser dronk zijn wijn op en zette zijn glas op de tafel om in een beweging zijn arm om haar heup te doen en haar tegen hem aan te trekken. Zijn linkerhand ging naar haar borst, zijn hoofd tussen haar decolleté.

            ‘Bram!’

            Ze probeerde hem weg te duwen.

            ‘Laris, toe!’ Visser stortte een mengeling van smeken en agressie uit.

            Ze worstelde en probeerde op halve kracht te ontkomen.

            Dit heeft ze eerder met die Visser gedaan. Hij reageert amper op haar protesteren. Aantrekken en wegduwen. Hoe lang was ze dit al van plan?

            Visser gromde en duwde grof zijn hand in haar broek.

            ‘Stop!’

            Ze sloeg hem op zijn rug.

            ‘O, Larissa.’

            Visser was bijna in de zevende hemel, zijn hand aan de poort.

            ‘Stop Bram, stop!’

            Visser probeerde nu haar broek naar beneden te trekken. Zijn hand zat onhandig vast tussen haar benen, hij sjorde en wrikte zijn hand heen en weer.

            Thijs ademde zwaarder, zijn vuisten balden zich. Het beeld op de filmende iPhone trilde.

            Wat er ook gebeurt, je blijft hier. Ze had het duidelijk gezegd.

            ‘Stop Bram!’Ze begon nu echt boos te worden.

            Visser worstelde nog steeds met haar broek. Zijn hoofd liep rood aan. Half in verwarring keek hij recht de camera in, zijn grijze haren verwilderd en met een paniekerige blik. Het leek of hij zocht naar hulp maar hij zag Thijs niet. Zij was klaar om hem op te eten.

            ‘Bram, nu stoppen of ik begin keihard te gillen.’

            ‘Ja Laris, rustig, rustig schatje.’

            ‘Ik ben je schatje niet.’

            Visser gaf een ruk aan zijn arm en als een champagnekurk vloog zijn hand in de lucht. Larissa gaf hem een klap in zijn gezicht.

            Visser strompelde achterwaarts, hij murmelde wat. Knipperde met zijn ogen. Larissa begon hard te huilen en wilde de kamer uit lopen naar de feestzaal. Visser herpakte zich en besefte schijnbaar dat als ze daar naar binnen liep, iedereen haar in tranen zou zien.

            ‘Die kant op.’ Met gespreide armen en benen ging hij voor haar staan. Hij zocht naar woorden maar weer kwamen er alleen onverstaanbare klanken uit zijn mond. ‘Ga weg.’ Hij klonk autoritair.

            Larissa liep zo snel als ze kon de andere deur uit en smeet hem dicht. De stilte bolde op uit de muren. Thijs voelde zich een voyeur, hij zag Visser naar de vloer kijken. De opgegeten spin. Visser klopte imaginair stof van zijn jasje en deed zijn haar goed. Hij wreef in zijn handen en schraapte zijn keel. Toen draaide hij zich resoluut om en liep weer naar de feestzaal.

            Alleen het lege wijnglas en Thijs waren nu nog in de ruimte. Thijs pakte snel zijn telefoon en airdropte de drie minuten durende video naar zijn eigen telefoon. Hij uploadde vanuit zijn eigen telefoon de film meteen naar de cloud in Dropbox en zette zijn telefoon uit. Daarna telde hij in zijn hoofd rustig tot negentig voordat hij over de balustrade sprong en dezelfde uitgang als Larissa koos.

            Thijs liep zo rustig als hij kon naar beneden. Dit soort momenten vond hij het allerlekkerste. De zinderende adrenaline van nog betrapt kunnen worden. Lang geleden overleden leden keken hem aan vanaf de muur. Hij gaf er één een knipoog.

            Vroeger waren die zakenlui nog veel harder en valser dan ik.

            In slow motion stapte hij trede voor trede naar de lobby op de begane grond. Hij genoot hiervan, hij hoorde de soundtrack van ‘Superfly’ afspelen in zijn hoofd. Zijn schoenen klakten op het marmer in de hal.

            Ik lust wel weer een nakkie. En een kopstootje.

            Larissa was nergens te zien. Hij schatte in dat ze een scène had geschopt bij de garderobe. De portier en de garderobedame keken hem vol argwaan aan. Niets dat hij niet gewend was. Hij duwde een grote dikke deur open. Triomfantelijk stapte hij naar buiten. Hij stak de kraag van zijn jasje en een peuk op.

            ‘Thijs!’ Uit een steegje siste Larissa zijn naam.

            Hij nam rustig een haal van zijn sigaret en blies richting het licht van de lantaarnpaal. Om hem heen liepen toeristen. Het geluid van wieltjes op de klinkers. Thijs keek om en liep naar haar toe.

            Hij liep de steeg in, bij elke stap werd het donkerder en voelde hij zich meer op zijn gemak.

            ‘En?’ vroeg ze, een snelle kaakbeweging makend. Ze spreidde haar handen vooruit als Gollem in Lord of The Rings die naar de ring greep. Haar masker was verdwenen, de hebzucht lag nu open en bloot. ‘Heb je het? Laat het zien.’

            Thijs gaf haar de telefoon.

            Larissa keek om haar heen.

            Thijs leunde een beetje naar haar toe. De vrouwtjesspin was nog steeds aantrekkelijk, misschien nog wel meer.

            Ze duwde hem zachtjes weg, hij kreeg wel een verkrampte nepglimlach van haar. Haar gezicht lichtte op door de telefoon. Ze hield het toestel even aan haar oor om te checken of het geluid goed was. Ze keek de hele video af en mailde de video meteen naar zichzelf. Thijs bekeek het rustig.

            We zijn zo hetzelfde.

            Nadat ze op versturen had gestuurd pakte hij haar bij haar heupen. ‘Ben je blij?’

            ‘Nou, het was best pittig Thijs.’

            ‘Maar het is gelukt toch? We moeten dit vieren!’

            Weer die neplach. ‘Ik ben kapot Thijs, ik verlang naar mijn bed.’

            ‘Ik verlang ook naar jouw bed.’ Hij leunde naar voren om haar te zoenen. Larissa draaide haar hoofd weg en gaf hem een kus op zijn wang.

            ‘Welterusten lieverd. Ik sta bij je in ’t krijt.’

            Thijs liet zijn hoofd vallen.

            Ze liep weg in de richting van het Krasnapolsky. Hij wist ook dat daar altijd wel een taxi te vinden was.

            Hij keek haar na, haar gespierde kont. Haar geur trok langzaam weg, hij telde de seconden. Hij lachte hardop.

            Dit was beter dan seks.

            De man met het bomberjack die eerder bij de Olympiakade stond kwam de steeg binnengelopen. Thijs rechtte zijn rug en liep op hem af. De man was groter en breder dan Thijs maar desondanks zijn formaat sprong de man op hem af zoals voetballers doen als ze een doelpunt scoorden. Thijs tilde hem omhoog, de man greep met beide handen Thijs’ gezicht vast.

            ‘Een miljoen! Een millie! EEN MILLIE!’

            Beide mannen huilden als wolven in de steeg.

            Thijs liet de man los. ‘Ik bel Randy even Tim.’

            ‘Oké bro.’ Tim beet in zijn eigen vuist. ‘O man, wat een geluk is dit.’ Hij keek naar het gewelf boven hem.

            ‘Alles in de cloud Randy?’ Hij luisterde.

            ‘Geluid?’ Thijs keek naar zijn jongste broer. Die verwachtingsvol terugkeek.

‘Top. Dus alles honderd procent,’ zei Thijs.

            ‘Is pa daar ook?’ vroeg Tim.

            ‘Super, ik ga nog even de stad in met Tim. Zie jullie morgen.’

            Er verscheen een brede glimlach op Thijs’ gezicht. ‘We gaan het vieren Tim. Nooit meer naar huis.’

            Tim sprong op en stootte zijn vuist in de lucht.

Larissa zat in de taxi. Met pretoogjes keek ze naar buiten, het was gelukt. De taxi moest keren want de Warmoesstraat was afgesloten, ze reden terug richting de Dam, langs de Groote Industriële Club. Ze was in een jubelstemming, de overname was veiliggesteld. Ze had Bram in de klem, eindelijk. Sneller dan ze gepland had maar soms moest je plannen loslaten en handelen als er zich een kans voordeed. Toen Thijs begon over de chantage uit zijn jeugd wist ze hem om haar vinger te winden. Ze had al zo’n voorgevoel dat hij haar zou kunnen helpen.

            Het is altijd hetzelfde met mannen.

            Ze ging rechtop zitten toen ze Thijs uit het steegje zag lopen.

            Met wie is hij nou ineens?

            Ze draaide haar hoofd zo ver ze kon toen ze voorbijreden. Het was dezelfde man met het bomberjack als vanmiddag. Een kale en grote kerel. Het raam was een beetje beslagen, ze zag niet wie het was maar ze had een vaag gevoel alsof ze hem kende. Ze haalde haar schouders op, bekeek het filmpje nog een keer en bedacht hoe ze Bram het beste kon chanteren.

De Var

Larissa had een warm hoofd, ondanks de novemberkou. De overname was een maand geleden goedgekeurd en doorgegaan, het was zo druk op werk dat ze haar bloed hoorde ruizen in haar oren.

            Netflix and chill vanavond.

            Ze liep naar haar auto in de Eerste Helmersstraat. In haar arm klemde ze haar tas met, in haar rechterhand de autosleutels en haar telefoon. Ze bestelde vast sushi op de Thuisbezorgd-app.

            De deur van haar Volvo s90 ging van het slot. Ze ging zitten op de witte leren stoel en maakte de bestelling af. Er werd op het raam geklopt. Ze schrok zo dat ze haar telefoon bijna liet vallen. Ze zag een kale man. Hij trok de deur open van de auto.

            ‘Hey!’ riep ze.

            ‘Rustig, ik wil je wat laten zien.’

            Larissa was te overdonderd om te reageren en keek naar de man, ze herkende hem.

            Hij kantelde zijn telefoon en drukte op Play.

            Ineens besefte ze het: Dit is die vent die naast Thijs liep die avond.

            Verward keek ze naar zijn telefoon. Het was donker op de video, ze zag de bovenkant van een vrouwenhoofd met blond haar. Ze hoorde snuiven.

            God nee.

            Op de telefoon keek ze recht in haar eigen gezicht. Ze zag hoe ze haar neus afveegde en stoer net boven de camera keek en een peace-teken maakte.

            Een druppel zweet gleed langs haar oksel tot haar bh. Met grote ogen keek ze naar de man.

            ‘Dit is niet alles, dat snap je. Die miljoen is voor ons. En elke maand twintigduizend Larissa.’

            Larissa’s lippen gingen als die van een vis open en dicht, haar lippen droog en plakten aan elkaar.

            ‘Je huurt deze firma in.’ Hij gaf haar een sleutel en een kaartje. ‘We sturen je iedere maand een factuur. Die betaal je meteen. We houden je in de gaten.’

            Ze keek naar het kaartje. Horus security. Met een afbeelding van het alziende oog.

            Uit zijn binnenzak haalde de man een oude Nokia-telefoon. ‘Er is een nummer geprogrammeerd, dat kun je bellen als er iets is.’

            De man gooide de deur hard dicht en liep weg.

            Larissa keek de man na.

            Gebeurde dit echt?

            Haar hart sloeg bijna uit haar borst. Ze slaakte een kreet die uit haar tenen kwam en ramde de bal van haar hand op het stuur. Haar gedachten renden door haar hoofd, zoekend naar oplossingen die er niet waren.

Er kwam een auto langzaam langszij gereden. Een grote Mercedes G-klasse. Hij stopte naast haar. Ze keek naar links. De zwart getinte achterruit ging langzaam naar beneden. Op de achterbank zat een oudere man die naar voren leunde.

            What the fuck?!

            De man keek haar nors aan. Achter hem verscheen zijn jongere versie. Thijs. Hij zoog aan een sigaret en blies de rook uit en gaf haar een knipoog. Toen reed de auto weg.

Bedankt voor het lezen!

Ik schreef deze novelle tussen de bedrijven door, ná mijn eerste publicatie van Mack Dime, het verraad van Lady Charlamane. En had ik al gezegd dat er daar nog 100 van te koop zijn? 100 maar! Dus opschieten!

Want dat gaat een ECHTE collector item worden want de kans dat ik nog een boek ga drukken is BIJzonder klein hahaha. Dus koop snel even een exemplaar dan maak je me echt superblij mee!

Voor meer informatie over mij kan je naar www.hansbreuker.nl waar je ook mijn schilderijen kunt checken. En naar www.mackdime.nl voor meer informatie over de tofste actieheld die Nederland ooit gezien heeft.

Oh, en vergeet vooral niet een recensie achter te laten over Dinner & Tears bij uw betere website, op uw gevel, auto, of getatoeëerd op het voorhoofd. Mag gewoon!

Groet,

Hans Breuker