Nat onder de oksels

Weer een mailtje: Re: proeflezing Mack Dime. Mijn hart gaat sneller kloppen, nat in de oksels, zweetparels achter de oren. God zij gedankt voor mijn lieve vrouw: ‘zal ik het anders eerst lezen…’

‘Wat een verschrikkelijk goed idee,’ met een bibberend handje overhandig ik mijn iphone.

‘Nou het mailtje is heel aardig.’

‘Aardig, o nee!’

‘Wacht nou even man. Zenuwenpees.’

Nagelbijtend zit ik naast haar. Als Sherlock Holmes bestudeer ik haar gezicht. Wat betekende dat trekje om haar mond? O, niks. Gewoon jeuk.

‘Nou, wel goed hoor.’ Een lange stilte.

Ze doet het er om! Ik zweer het je.

‘Wat wel goed?!’

‘Nou best positief. Hij zegt dat je moet nadenken over wie je doelgroep is. Veranderen en het ook voor vrouwen toegankelijk maken, die kopen immers boeken. Of schrijven voor niet-lezende-kitscherige mannen. ‘

‘Shit. Spijker op z’n kop man.’

 

Een proeflezing van je manuscript aan totaal vreemden vereist moed, het lezen van de beoordelingen vereist een mij onbekend incasseringsvermogen. Een afgrijselijke mengeling van sensaties. Het mooie is wel dat het me dus zo aangrijpt dat ik niet anders kan concluderen dan dat dit schrijven veel voor me betekent. Ambivalentie heb ik namelijk zo ongeveer uitgevonden, maar dit. Pffff. Intense shit.

 

Vrouwen vinden het ook he-le-maal niks die Mack Dime, althans tot nu toe. Mooi zo. Er zijn genoeg boeken voor vrouwen. Deurtje verder dan maar. Ik heb besloten mijn ‘kitscherige-actie-mannen’ volledig te omarmen. Zal vast een volslagen domme move zijn. Maar ach, daar heb ik toch al patent op. Beetje dwarsliggen is mij niet vreemd. Daarnaast, mannen gaan toch ook op vakantie? Kopen GIJP, of KIEFT, die zijn niet elk jaar beschikbaar. Blijkbaar zijn er niet veel entertainende puur voor ontspanning, fictie boeken voor mannen. Ik ken ze tenminste niet. Hopelijk is Mack Dime interessant genoeg. Daar moet ik echt nog wel aan werken. Snob als ik ben, denk ik dat ik meteen een rete-goed boek heb geschreven waar iedereen lyrisch over is en de uigeverijen over elkaar heen buitelen om mij het contract van de eeuw te geven. Maar helaas. Kont-in-stoel-tijd. Typen, lezen en typen gaat het worden.

 

We zullen zien of het briljant is om me te richten op actie-film-liefhebbers of dat het in mijn rijtje domme ideeën gezet kan worden 🙂 Kan niet wachten om het resultaat over een paar te zien en dan dit blogje citeren en zeggen. ‘Zie je wel? Ik ben briljant. ‘ Of… ‘Ik heb gegokt en verloren.’

Het eerste natuurlijk kom op nou!

Schrijversangst

Het afgelopen jaar heb ik de tijd gehad om te doen wat ik wilde. Aanradertje hoor 🙂 Zeker als je, zoals ik, je creativiteit wil onderzoeken en wil ‘expressen’. Maar niet voor de zwakhartigen. Want als je alles kan dan wat je wilt, waar begin je? Wat wil je nu écht?! Pfoe. Voor mij was het in ieder geval niet gemakkelijk. Begin 2015 ben ik begonnen met schilderen. Te gek.Vind-ik-leuk. Zeker. Maar ik moet ook realistisch zijn, ik heb nooit het idee gehad dat ik daar van zou kunnen leven. Geen schande, weinig kunstenaars kunnen leven van de kunst. En zo kan je meer smoesjes bedenken. Toch voelde het nooit of ik van kunst zou kunnen leven. En tja, ik heb toch twee dochters, een vrouw, Netflix en een hypotheek… En ik denk dat hoewel elk schilderij en opdracht anders is, ik het toch repetitief zou vinden worden. Of zoals Benicio del Toro het zegt in de waanzinnige film over Basquiat: ‘als je beroemd wilt worden met je kunst moet je een stijl ontwikkelen en in die stijl moet je blijven schilderen anders worden mensen boos op je. En dat worden ze trouwens sowieso wel.’

Check ‘m hier voor de liefhebbers. (vanaf minuut 2:55) En check de film sowieso.

Dus geen ambities op het gebied van geld verdienen met kunst. Dat is een beslissing. Ik blijf dingen maken die ik leuk vind, ook leuk als er iets verkocht wordt, maar het main ding is om gewoon creatief bezig te blijven en stukje bij beetje het kunstmerk Hans Breuker opbouwen. Gewoon doorgaan.

Wat dan wel?

Sinds ik me kan herinneren wil ik al schrijven. Niet alleen op muren 😉 Maar verhalen. De hoeveelheid verhalen die ik ben gestart, ideeën die ik heb gehad zijn niet te tellen. Notitie boekjes vol.  Toch ben ik blij dat ik nooit iets gepubliceerd heb. Want ‘vroeger’ wilde ik LITERATUUR maken. Ik studeerde er zelfs kort Nederlands voor. Las veel, maar o jee jongens het is gewoon niks voor mij. Ik ben er nu achter (kostte me maar 15 jaar) dat ik eigenlijk ‘gewoon’ entertainment wil schrijven; actie, sex, humor. Coole shit. Met coole gasten en coole chicks.  Dat is wat ik echt wil. En dat is wat ik dus ook het afgelopen jaar veel heb gedaan. Geschreven.

Maar o my lord. Ik ben niet zo snel bang. Niet om op mijn smoelwerk te gaan, iets op te geven of iets nieuws te beginnen. Toch is dit andere koek, want als je heel lang denkt en zegt dat je schrijver bent maar niks doet of publiceert… Dan ben je het dus niet! En nu. Jawel Schrijversangst. Niet om te schrijven, maar voor kritiek natuurlijk. Nu moet ik aan de bak als het boek af is. Ik moet het manuscript gaan opsturen naar uitgeverijen, agenten. En als zij het niet willen (en die kans is e-fucking-norm) moet ik het zelf gaan uitgeven. Hier gaat m’n hart dus van kloppen. En dat betekent dus dat ik op de goede weg ben. Echte angst. Schrijversangst.

(Oh, en natuurlijk blijf wel gewoon ondernemen)