Nat onder de oksels

Weer een mailtje: Re: proeflezing Mack Dime. Mijn hart gaat sneller kloppen, nat in de oksels, zweetparels achter de oren. God zij gedankt voor mijn lieve vrouw: ‘zal ik het anders eerst lezen…’

‘Wat een verschrikkelijk goed idee,’ met een bibberend handje overhandig ik mijn iphone.

‘Nou het mailtje is heel aardig.’

‘Aardig, o nee!’

‘Wacht nou even man. Zenuwenpees.’

Nagelbijtend zit ik naast haar. Als Sherlock Holmes bestudeer ik haar gezicht. Wat betekende dat trekje om haar mond? O, niks. Gewoon jeuk.

‘Nou, wel goed hoor.’ Een lange stilte.

Ze doet het er om! Ik zweer het je.

‘Wat wel goed?!’

‘Nou best positief. Hij zegt dat je moet nadenken over wie je doelgroep is. Veranderen en het ook voor vrouwen toegankelijk maken, die kopen immers boeken. Of schrijven voor niet-lezende-kitscherige mannen. ‘

‘Shit. Spijker op z’n kop man.’

 

Een proeflezing van je manuscript aan totaal vreemden vereist moed, het lezen van de beoordelingen vereist een mij onbekend incasseringsvermogen. Een afgrijselijke mengeling van sensaties. Het mooie is wel dat het me dus zo aangrijpt dat ik niet anders kan concluderen dan dat dit schrijven veel voor me betekent. Ambivalentie heb ik namelijk zo ongeveer uitgevonden, maar dit. Pffff. Intense shit.

 

Vrouwen vinden het ook he-le-maal niks die Mack Dime, althans tot nu toe. Mooi zo. Er zijn genoeg boeken voor vrouwen. Deurtje verder dan maar. Ik heb besloten mijn ‘kitscherige-actie-mannen’ volledig te omarmen. Zal vast een volslagen domme move zijn. Maar ach, daar heb ik toch al patent op. Beetje dwarsliggen is mij niet vreemd. Daarnaast, mannen gaan toch ook op vakantie? Kopen GIJP, of KIEFT, die zijn niet elk jaar beschikbaar. Blijkbaar zijn er niet veel entertainende puur voor ontspanning, fictie boeken voor mannen. Ik ken ze tenminste niet. Hopelijk is Mack Dime interessant genoeg. Daar moet ik echt nog wel aan werken. Snob als ik ben, denk ik dat ik meteen een rete-goed boek heb geschreven waar iedereen lyrisch over is en de uigeverijen over elkaar heen buitelen om mij het contract van de eeuw te geven. Maar helaas. Kont-in-stoel-tijd. Typen, lezen en typen gaat het worden.

 

We zullen zien of het briljant is om me te richten op actie-film-liefhebbers of dat het in mijn rijtje domme ideeën gezet kan worden 🙂 Kan niet wachten om het resultaat over een paar te zien en dan dit blogje citeren en zeggen. ‘Zie je wel? Ik ben briljant. ‘ Of… ‘Ik heb gegokt en verloren.’

Het eerste natuurlijk kom op nou!

Instagram, facebook, Twitter, Youtube vlog, Blog, MailChimp. I’m on everything.

Social media persoonlijkheid.

Dat Social media ding is wennen voor iemand uit de eighties, man. Veel mensen zijn nu eenmaal best saai. En met Saai bedoel ik dan: gewoon, normaal, standaard. En vooral niet vergeten: humorloos! Gasten in Jack en Jones spijkerbroek met oude nikes en een duffe trui of overhemd die er hetzelfde uitzagen als toen ze studeerde. En chicks die altijd alleen maar over werk en/of kinderen praten. Liever een mening waar ik het niet mee eens ben dan meningloos. Maarja. Alsof mijn leven alleen maar rock n roll is… Niet dus haha!

Check instagram hier

Maar goed. Sta je dan. Met je mening. En je schrijfambities. Als schrijver heb je je werk. (check hier de korte samenvatting van het boek in wording: Mack Dime: het verraad van Lady Charlemene) Maar wat bijna (let op: ik zeg bijna…) belangrijker is, is de promotie.
Ik heb in de reclame gewerkt en een eigen bedrijf gehad en niemand durfde de acties te doen die ik voorstelde. ‘Past niet bij het merk.’ Of: ‘te gewaagd’ of ‘wat als mensen er aanstoot aan nemen.’ En daarom is bijna alle reclame nu van die middle of the road bullshit omdat niemand iets durft! En als iemand wel een keer iets durft, zoals bijvoorbeeld de gasten van Suit Supply of Sapph is het tof en spannend. Wordt er over gepraat. En dat wil je als merk/ dienst toch?!

Tweet. Tweet.

Dus nu ik (eindelijk) heb uitgevonden wat ik leuk vind en waar mijn talenten liggen moet ik er zelf aan geloven.Kop boven het maaiveld. Aan de ene kant supervet want ik ben de enige die de grens aangeeft. Aan de andere kant is er ook altijd een suf stemmetje die zegt: ja maar wat als, miep miep mauw mauw. Dus stapje voor stapje word ik bijdehanter en doe ik de dingen die ik een andere schrijver zou aanraden, ik zit op bijna alle Social Media: Instagram, Facebook, Twitter, Youtube, Blog, Vlog, MailChimp. En elke dag leer ik en durf ik meer. (Waar gaat het heen?!) Ik er ook nog eens een flinke dot energie van. Gelukkig had ik al een goed gevormd ego maar kan een uitvergroting geen kwaad.

Book my face

Waar ik achter kom is dat mensen gewoon graag een ander mens volgen (joh) en dat is wennen. Want natuurlijk gaan er kennissen en vreemde mij een vette aanstellerige pannenkoek vinden. En als je normaal doet is dat niet zo. Maar ja. Gelukkig heb ik een redelijke I don’t give a fuck attitude, dus let’s do this!

Check m’n vlogs!

Hieronder de lijst van social media waar je me kunt volgen en deze shizzle kan je waar van me verwachten:

www.hansbreuker.nl. Dit blog en een verzamelplek van alle media.
twitter: fragmenten en zinnen uit het boek en random geouwehoer
instagram: persoonlijke filmpjes en foto’s. En vooral de filmpjes zijn redelijk random, niet over nagedacht en onge-edit.
facebook: een verwijzing naar de fragmenten en zinnen uit het boek en de vlogs en de blogs
Blog: iets meer overdachte stukjes (zoals deze dus.)
Vlog: updates over mijn werk en een inzage in mijn leven. Ruw ge-edit
Mailchimp: e-mails waar ik nog niet echt mee bezig ben omdat ik nog weinig aanmeldingen heb. Ik denk dat het iets gaat worden in de trant van een soort maandelijkse update/ nieuwsbrief. Meld je aan, rechtsboven.

Zie je overal!

PS! De ‘I’m on everything’ is een quote van Eminem en Royce Da 59.

Check de muziek:

Vloggen, social op je smoelwerk

 

Gestart met Vloggen op YouTube, geen: ‘welkom bij mijn eerste vlog’, of: ik als schrijver ben gestart met vloggen.’ Allemaal oninteressant.  Gewoon boejaka filmen die handel en door die zure appel van de schaamte heen. Het is heerlijk rommelig en onprofessioneel. Deal with it. Mijn doel is dat jij denkt: ‘Mejeder, heb je hem weer. Met z’n boeken…’ Alleen dan ben ik blij 🙂

Ook heb ik een Facebook pagina aangemaakt (liken die handel) en zit ik vol op op die Twittershizzle. En ohja, ook deze blogjes op m’n website. Gelukkig vind ik het leuk, anders zou het gekkenwerk zijn. Al moet ik wel zeggen dat ik moet oppassen dat ik mezelf niet in de statistiekjes verlies. Gister 70 bezoekers, vandaag 50, stop de persen! En Snapchat en Instagram verhalen gaan nog komen. Ook denk ik eraan om een facebook pagina (en andere social kanalen) te starten voor het hoofdpersonage Mack Dime. Maar het schrijven zelf is wel de core. Dus ik kijk nog wel.

Vandaag tot de helft van Mack Dime; het verraad van Lady Charlamene gelezen. Om in Trumps termen te blijven: ‘Het wordt het beste boek dat ooit is geschreven.’ Ook al werd me aangeraden om het boek te laten rusten en het dan met frisse ogen te bekijken. Zal best. Maar dat heb ik toch godverdegodver helemaal geen tijd voor! Ik wil dit jaar MINSTENS vier Mack Dime boeken schrijven en publiceren. Liever nog zes! En ik heb nu al zeven pagina’s aan aantekeningen en verbeteringen die ik moet doorvoeren in de eerste helft van het eerste deel van Mack Dime. Dan moet het nog naar proeflezers en dan nog naar een professionele azijnpisser (lees: redigeermeneer/ mevrouw). Duurt toch allemaal veel te lang.

Redigeren! Eerste ervaringen en 7 tips voor newbies

Ok, dat was bitterzoet. Het redigeren… Ik dacht herhaaldelijk bij mezelf: ‘heb ik dat echt geschreven?’ Wisselend positief en negatief. Best lastig om het te lezen en niet meteen het te herschrijven. Maar ik heb me ingehouden en heb een kwart van m’n boek gelezen en vijf pagina’s aantekeningen gemaakt.

Tuurlijk, als ik het nu zou publiceren? Bestseller. Easy. Maar toch, her en der kan het best ietsje beter 😉

Bijvoorbeeld:

  1. Zou het handig zijn om het in één tijdsvorm te doen. En niet twee 😉
  2. Zou het misschien goed zijn als mensen die dood zijn niet opeens een paar hoofdstukken doodleuk (inderdaad grappig bedoelt) op komen dagen
  3. Zou één naam bij de hoofdpersonage ook een prima plan zijn
  4. Zou niet iedereen hoeven roken om stoer over te komen
  5. Hoef ik niet twintig keer te benadrukken hoe groot Mack Dime is (of: enorm, groot, reusachtig, breedgeschouderd, 125 kilo spier, boomlang, etc. het is geen 50 shares of grey. Dude?!)
  6. Zouden niet twee personages dezelfde naam hoeven te hebben
  7. Hoeven sex scènes niet door te slaan (what’s up with me?, seriously)

Maar sommige scènes en zinnen zijn te gek. (Hey, ik heb het zelf geschreven dus mag ik het alsjeblieft ook te gek vinden 🙂 )

Eentje deelde ik al via Twitter:

‘Als je geraakt wordt door de kogel van een Desert Eagle zal een verbandje niet helpen. Eerder een prothese.’ #zinvandedag #mackdime

En in het verlengde daarvan:

Zo snel als hij kon rende Mack gebukt richting het bosje. Hij ziet door de regen ademwolkjes boven de bosjes uitkomen op hetzelfde ritme als gejammer in een Noors klinkende taal. De hoek omgekomen ziet hij een blanke Noorman op de grond zitten die met zijn hand zijn rechterpols vast waar ooit een hand boven had gezeten. Nu was het een gehavende vleescactus van bloed, bot en vlees. Een deel van zijn vingers en handpalm was door de impact van de 300 gram zware GDHP kogel weggeblazen. De Desert Eagle heeft een trefenergie van 2200 Joules en reist met 470 meter per seconde door de lucht, dat is omgerekend 1692 kilometer per uur. Bukken is dan zinloos.

Morgen en vanavond lees ik verder en zal ik vast her en der mijn ogen uitprikken en mezelf schouderklopjes geven. M’n vrouw trots een stuk voorlezen of een zin twitteren.

Gary Vaynerchuk, social media en: jawel… Vloggen

Ik volg gary Vaynerchuk al een lange tijd. Zijn Ask Gary V show vond ik te gek. Nu focust hij zich op zijn Daily V show, elke dag ongeveer een half uurtje content. En boeiend ook nog. Vaynerchuk is een rasondernemer. Ik weet niet of we mensen zoals hij in Nederland kennen. Ik ken ze in ieder geval niet. Hoewel het zeker Amerikaans en een tikje over de top kan zijn soms, kan je er veel van leren. En bovendien inspireert hij me enorm. Om te krijgen wat je wil moet je er voor werken. En focking hard ook. Oh ja, hij is ook investeerder en runt een miljoenenbedrijf… Zijn doel is de New York Jets kopen. Hahaha.

Hij heeft het vaak over personal branding. (Warhol was right!)

Gezien ik me nu vooral toeleg op schrijven moet ik daar een strategie voor bedenken. Tijdens het schrijven gaan mijn gedachten er al vaak naar uit. Ongeacht of mijn boek goed genoeg is voor een groot publiek. (Natuurlijk wel! Waarom het anders schrijven!) Moet je wel een groot bereik hebben. Of in ieder geval een paar duizend. Promotie, promotie, promotie. En aangezien ik nu zelf de schrijver ben, ben ik zelf het merk. Creeps me the fuck uit. Blowen ok. Maar ik geloof in video. Trouwens ik niet alleen. Gary V preekt het. Instagram, snapchat, Facebook live. Je bent er op, of je bent uit. Simpel. Zelfs de meest suffe filmpjes krijgen honderden views.

Je zult wel doorhebben. Ik ben me dus geestelijk aan het voorbereiden om te vloggen. Ik heb er al eens mee geëxperimenteerd. Maar Jezus man. Toch, als ik een schrijver (die actie, entertainment boeken schrijft) zou adviseren qua promotie, zou ik hem ook adviseren voluit op social media te gaan, daar zit het publiek. En mensen kijken nu eenmaal graag naar bewegend beeld. Pffff. Gelukkig ben ik superknap en heb ik een sixpack. Dat scheelt.
Gary V heeft iets dat ik in veel mindere mate heb hij zegt; ‘I absolutely don’t give a fuck about what you think of me.’ En hij heeft natuurlijk gelijk, nu het nog ‘even’ doen. Wish me luck and be on the lookout…

Schrijversangst

Het afgelopen jaar heb ik de tijd gehad om te doen wat ik wilde. Aanradertje hoor 🙂 Zeker als je, zoals ik, je creativiteit wil onderzoeken en wil ‘expressen’. Maar niet voor de zwakhartigen. Want als je alles kan dan wat je wilt, waar begin je? Wat wil je nu écht?! Pfoe. Voor mij was het in ieder geval niet gemakkelijk. Begin 2015 ben ik begonnen met schilderen. Te gek.Vind-ik-leuk. Zeker. Maar ik moet ook realistisch zijn, ik heb nooit het idee gehad dat ik daar van zou kunnen leven. Geen schande, weinig kunstenaars kunnen leven van de kunst. En zo kan je meer smoesjes bedenken. Toch voelde het nooit of ik van kunst zou kunnen leven. En tja, ik heb toch twee dochters, een vrouw, Netflix en een hypotheek… En ik denk dat hoewel elk schilderij en opdracht anders is, ik het toch repetitief zou vinden worden. Of zoals Benicio del Toro het zegt in de waanzinnige film over Basquiat: ‘als je beroemd wilt worden met je kunst moet je een stijl ontwikkelen en in die stijl moet je blijven schilderen anders worden mensen boos op je. En dat worden ze trouwens sowieso wel.’

Check ‘m hier voor de liefhebbers. (vanaf minuut 2:55) En check de film sowieso.

Dus geen ambities op het gebied van geld verdienen met kunst. Dat is een beslissing. Ik blijf dingen maken die ik leuk vind, ook leuk als er iets verkocht wordt, maar het main ding is om gewoon creatief bezig te blijven en stukje bij beetje het kunstmerk Hans Breuker opbouwen. Gewoon doorgaan.

Wat dan wel?

Sinds ik me kan herinneren wil ik al schrijven. Niet alleen op muren 😉 Maar verhalen. De hoeveelheid verhalen die ik ben gestart, ideeën die ik heb gehad zijn niet te tellen. Notitie boekjes vol.  Toch ben ik blij dat ik nooit iets gepubliceerd heb. Want ‘vroeger’ wilde ik LITERATUUR maken. Ik studeerde er zelfs kort Nederlands voor. Las veel, maar o jee jongens het is gewoon niks voor mij. Ik ben er nu achter (kostte me maar 15 jaar) dat ik eigenlijk ‘gewoon’ entertainment wil schrijven; actie, sex, humor. Coole shit. Met coole gasten en coole chicks.  Dat is wat ik echt wil. En dat is wat ik dus ook het afgelopen jaar veel heb gedaan. Geschreven.

Maar o my lord. Ik ben niet zo snel bang. Niet om op mijn smoelwerk te gaan, iets op te geven of iets nieuws te beginnen. Toch is dit andere koek, want als je heel lang denkt en zegt dat je schrijver bent maar niks doet of publiceert… Dan ben je het dus niet! En nu. Jawel Schrijversangst. Niet om te schrijven, maar voor kritiek natuurlijk. Nu moet ik aan de bak als het boek af is. Ik moet het manuscript gaan opsturen naar uitgeverijen, agenten. En als zij het niet willen (en die kans is e-fucking-norm) moet ik het zelf gaan uitgeven. Hier gaat m’n hart dus van kloppen. En dat betekent dus dat ik op de goede weg ben. Echte angst. Schrijversangst.

(Oh, en natuurlijk blijf wel gewoon ondernemen)

Blauwe Ruit

Wat er ook gebeurt. Ik ga niet huilen.

Azim loopt zo snel als hij kan door zijn buurt. Hij kan ook niet meer rennen want zijn benen zijn verzuurd en zijn longen doen pijn. Als hij inademt hoort hij een piepend geluid. Alles lijkt zo normaal. Zijn loopje. De vierkante stoepstenen. En als hij naar zijn spiegelbeeld kijkt in de ramen die hij passeert, ziet hij gewoon diezelfde gozer. Alsof er niks aan de hand is. Ja ok… behalve de peuk dan. Hij is al zes maanden gestopt. Of gepauzeerd zoals Salib zou zeggen. Salibs pauzes besloegen maximaal uren, die van Azim eerst weken, nu verlengd tot maanden.In zijn buik dendert de achtbaan van zenuwen nog een rondje. Een gevoel van lichte kneuzingen in zijn binnenste. Alles kan nu elk moment voorbij zijn.

“Fucking irritant dat je zo vaak moet pissen van die coke”, denkt hij. In de Piet Heinlaan verderop kan hij pas. Domme straatnamen ook. Rovende, verkrachtende massamoordenaars vereerd door de Nederlanders. En wij lopen er maar langs, erdoorheen. Dag in dag uit. Man, we wonen zelfs in zo’n straat. Azim Aouali, J.P. Coenstraat 4 hoog. Niet dat ik geen respect heb voor die mannen. Ze deden wat ze moesten doen, of beter, wat ze mochten doen. Wet van de sterkste toch? Maar wel allemaal in opdracht van keurige heren die ‘s avonds hun dochters met blonde pijpenkrullen in bed een kusje gaven nadat ze even daarvoor opdracht hadden gegeven om een heel eiland in Indonesië uit te roeien. Helden… My ass. ‘Als de Nederlanders die zeerovers zo vereren dan is er over 100 jaar misschien wel het Azim Alaoui plein’, denkt hij terwijl hij onder een balkon pist. Zijn benen ver uit elkaar zodat zijn eigen pis zijn schoenen niet raken door een anti-wildplasglijbaan. Zijn wapen heeft hij even verplaatst naar zijn rechterjaszak. Het glimmende chroom van de kolf steekt een heel stuk uit. Onhandig kloteding. Rook kringelt pijnlijk in zijn ogen. Hij trekt een grimas en verplaatst met zijn lippen de peuk tot in zijn mondhoek, zijn hoofd licht naar rechts gebogen om de weg naar boven vrij te maken voor de rook. Ondanks de pijn in zijn ogen neemt hij nog een flinke haal en blaast weer uit door zijn neus. De coke heeft zijn neus gevoelloos gemaakt. Hij knoopt zijn broek dicht, maakt zijn gespriem vast en stopt zijn wapen tussen zijn broek en zijn onderbroek. Hij voelt de mond van de Glock tegen z’n pik tikken als hij wegloopt en zijn jas over het wapen trekt.

Hij loopt door naar de overkant van de brug. Na 12 uur ’s avonds zie je alleen nog maar taxi’s op straat. Her en der een sukkel die z’n hond uitlaat. Zelfs hier, midden in Amsterdam, is het saai ’s avonds. Hij loopt een bloemenperkje door. Hollandse tulpen m’n reet, de tulp komt gewoon uit Turkije. Ingepikt door de Hollanders. In deze bodem groeide niks, er was ook niks. Ja, hebzucht.

Hij zigzagt een groen hekje door en loopt een grote speeltuin in. Alles is van hout gemaakt. Heel mooi. Anders dan de stalen verroeste buizen waar hij en zijn vriendjes vroeger in hingen. Tevreden kijkt hij rond en is blij dat de buurt zo’n mooie speeltuin heeft. Hij kijkt nog eens om zich heen en kruipt dan een betonnen buis in waar normaal kinderen in kunnen kruipen. Voorzichtig want hij wil zijn kleren niet vies maken. Hij betrapt zich er zelf op en moet gniffelen om zijn ingesleten gedrag, alsof het nu nog wat uitmaakt. Hij gaat gebukt in kleermakerszit zitten en voelt het koude zand zich schikken rond zijn billen. Zijn knieën raken het klamme beton. Uit zijn jaszak haalt hij een klein gevouwen envelopje. Een blauw pinguïnnetje siert de bovenkant. Hij haalt zijn sleutels uit zijn zak. In het licht van een lantaarnpaal ziet hij nog wat wit klam poeder in de gleuf van zijn huissleutel zitten. Hij steekt de sleutel in het opengevouwen envelopje. Behoedzaam schept hij wat wit poeder op de sleutel, zijn hand trilt zachtjes en gaat gebogen naar zijn gezicht. Hij voelt het koude metaal van de sleutel in zijn rechter neusgat. Met zijn linker wijsvinger drukt hij zijn linker neusgat dicht en hij inhaleert diep. Hij ruikt het metaal van de sleutel en proeft de bittere smaak van de coke achter in zijn keel. Stroperig glijdt de smaak naar beneden. Hij knippert hard met z’n ogen en schept nog een keer in het envelopje voor zijn andere neusgat. Zijn tong voelt de verdoving tussen zijn bovenlip en tanden. Zijn longen eisen nog een sigaret. Hij inhaleert diep, de combinatie van drugs en tabak is altijd lekker. Hij hoort zijn eigen ademhaling in de betonnen buis. Zijn wapen ligt voor zijn voeten in het zand. Eén keer gebruikt. Kutding. Hij strekt zijn rug schuin omhoog en steekt zijn linkerbeen naar voren om ruimte te maken om zijn iPhone uit z’n zak te halen. Het scherm is helemaal groen van de appjes en gemiste oproepen. Als hij Salibs naam ziet stopt hij snel de telefoon weer in zijn zak. De appjes halen hem terug in de realiteit, de achtbaan van adrenaline in zijn buik klimt omhoog en dendert weer naar beneden. Hij drukt de peuk uit op de grond, doet hem in z’n jaszak en haalt in een beweging het witte envelopje er weer uit. Nog een nakkie. Fuck it.

Zijn lichaam voelt koud en stijf als hij weer buiten de buis staat. Hij knakt zijn nek en veegt het zand van zijn kont. Heel bewust zet hij de eerste stap en begint te lopen. Lang geleden is hij er al eens geweest maar niet vrijwillig. Hij gaat rechtsaf langs de weg waar de winkels aan weerszijde zijn. Hij loopt langs de belwinkel waar hij en Salib altijd op internet zaten, meestal te msn’en. Soms keken ze porno want de eigenaar deed niet moeilijk. Hij zat in zijn glazen hokje waarschijnlijk hetzelfde te doen. Bovendien verkocht Salib telefoons aan hem die hij gejat had. We konden wel wat maken dus. Aan het einde van de straat op de hoek zit de coffeeshop waar twee jaar geleden zijn oom is doodgeschoten. De ramen zijn nog steeds dichtgetimmerd. Azim stond achter het politielint en zag een figuur onder een wit laken midden in de shop liggen. ‘Lekker einde’, had hij gedacht. Lig je dan. Tussen het gruis van de wiet, plukjes tabak en de afgescheurde papieren tipjes. Azim was wel eens binnen geweest met Salib. Hij als toerist, Salib als slijmbal. Het viel hem allemaal een beetje tegen. Toen ze klein waren, keken hij en zijn vrienden altijd heimelijk naar de shop. Super spannend was dat. ‘Coffeeshop De groene vrede’. Als kind snapte hij zo’n woordgrapje niet. Hij dacht altijd dat het iets heel moois was wat daar binnen allemaal gebeurde. De glamour was ver te zoeken.

Voor de deur zat Bumba altijd. Geen idee hoe hij echt heette, zo noemde zij hem altijd. Hij leek op het clowntje uit de gelijknamig kinderserie vonden ze. Door zijn onverstaanbare hoge stemmetje en enorme omvang. Toen ze jong waren probeerden ze altijd binnen te komen maar ondanks de lieve bijnaam smeet Bumba je gewoon een paar meter door de lucht. Of hij gaf je een flinke klap. Als hij je te pakken kreeg tenminste. Azim, Salib, Mo, Mo 2 en Sahid. Dan had je ook nog Omar, Nigel en Erkhan. We waren altijd op straat. Zelfs als het zo koud was als nu, we droegen gewoon twee broeken over elkaar. Nu voelt hij de kou niet.

Hij loopt zo dicht mogelijk langs de winkels en kijkt om zich heen. Nog een paar honderd meter en dan kan hij via het parkje lopen. Opeens hoort hij scooters. Hij rent, gebukt zo snel als hij kan, naar de straat en kruipt onder een auto. Met zijn hart zit in zijn keel trekt hij zijn wapen uit zijn broek. Veel te wild, het wapen schraapt tegen de onderkant van de auto aan. Hij knijpt zijn ogen dicht als hij schrikt van het geluid. Hij hoort de scooters voorbij rijden. Salibs stem. Wat hij zegt kan hij niet verstaan maar hij klinkt gehaast. Boos.

Het ruikt naar benzine en olie onder de auto. Hij houdt zijn ogen stijf dicht, nu pas voelt hij de pijn aan zijn knieën, hij ging te snel onder de auto liggen. De koude wind waait langs zijn geschaafde knieën zijn broek in naar boven. Hij moet door. Moeizaam komt hij onder de auto vandaan. Het metaal van zijn pistool schraapt over het asfalt. Hij blijft gehurkt zitten en kijkt om zich heen. Als hij geen auto’s of scooters ziet rent hij naar het parkje. Een aantal lantaarnpalen doen het niet. Hij voelt zich onzichtbaar als hij het parkje doorloopt. Er is niemand. Hij steekt zijn laatste sigaret op en gaat op een bankje zitten. Om de hoek steekt de blauwe ruit met witte letters uit het gebouw. Hij voelt zijn hart kloppen. Hij kijkt naar het envelopje. Het pinguïnnetje lacht naar hem. Hij voelt zijn tranen opkomen, prikkelend in zijn neus. Zijn sleutels rinkelen als hij ze uit z’n zak haalt. Na het laatste nakkie schudt hij het pakje leeg op de grond en veegt het weg met z’n schoen, het pakje gooit hij weg. Zijn knieën en benen zijn ijskoud. Hij voelt het opgedroogde bloed aan de zijkant van zijn been trekken als hij opstaat. Hij kijkt nog een keer om de hoek en loopt dan snel naar binnen.

De verveelde Nederlander achter de balie kijkt hem hooghartig aan. Eén wenkbrauw opgetrokken. Azim loopt tot aan de balie. Een vlaag van woede en walging gaat door hem heen. Hij kwakt zijn wapen op de balie om de agent te choqueren. Met een harde klap komt het chroom op het hout, het zand van de speeltuin verspreidt zich op de balie. De agent schrikt zich dood en grijpt direct naar zijn wapen. Azim houd zijn handen omhoog: ‘dit is niks voor mij man.’ Hij zegt het met een Amsterdams accent en het klinkt verrassend stoer. Maar de tranen rollen langs zijn ogen.

 

Bedankt voor het lezen!

Schrijven is iets vreemds voor mij. Ik vind het leuk als anderen iets van me lezen maar het is ook een van de weinige dingen waar ik doodsbenauwd voor ben. Dit verhaal kwam ineens. Geen idee waarvandaan. Het is geschreven voor een schrijfwedstrijd met als restrictie 1000 – 1700 woorden. Eens kijken of ik een kort verhaal kon schrijven. Dat blijft de vraag natuurlijk 🙂 Maar ik heb me wel vermaakt! Smaakt het naar meer? Laat het me weten op: www.hansbreuker.nl/schrijfsels

 

Copyright Hans Breuker 2016