Gary Vaynerchuk, social media en: jawel… Vloggen

Ik volg gary Vaynerchuk al een lange tijd. Zijn Ask Gary V show vond ik te gek. Nu focust hij zich op zijn Daily V show, elke dag ongeveer een half uurtje content. En boeiend ook nog. Vaynerchuk is een rasondernemer. Ik weet niet of we mensen zoals hij in Nederland kennen. Ik ken ze in ieder geval niet. Hoewel het zeker Amerikaans en een tikje over de top kan zijn soms, kan je er veel van leren. En bovendien inspireert hij me enorm. Om te krijgen wat je wil moet je er voor werken. En focking hard ook. Oh ja, hij is ook investeerder en runt een miljoenenbedrijf… Zijn doel is de New York Jets kopen. Hahaha.

Hij heeft het vaak over personal branding. (Warhol was right!)

Gezien ik me nu vooral toeleg op schrijven moet ik daar een strategie voor bedenken. Tijdens het schrijven gaan mijn gedachten er al vaak naar uit. Ongeacht of mijn boek goed genoeg is voor een groot publiek. (Natuurlijk wel! Waarom het anders schrijven!) Moet je wel een groot bereik hebben. Of in ieder geval een paar duizend. Promotie, promotie, promotie. En aangezien ik nu zelf de schrijver ben, ben ik zelf het merk. Creeps me the fuck uit. Blowen ok. Maar ik geloof in video. Trouwens ik niet alleen. Gary V preekt het. Instagram, snapchat, Facebook live. Je bent er op, of je bent uit. Simpel. Zelfs de meest suffe filmpjes krijgen honderden views.

Je zult wel doorhebben. Ik ben me dus geestelijk aan het voorbereiden om te vloggen. Ik heb er al eens mee geëxperimenteerd. Maar Jezus man. Toch, als ik een schrijver (die actie, entertainment boeken schrijft) zou adviseren qua promotie, zou ik hem ook adviseren voluit op social media te gaan, daar zit het publiek. En mensen kijken nu eenmaal graag naar bewegend beeld. Pffff. Gelukkig ben ik superknap en heb ik een sixpack. Dat scheelt.
Gary V heeft iets dat ik in veel mindere mate heb hij zegt; ‘I absolutely don’t give a fuck about what you think of me.’ En hij heeft natuurlijk gelijk, nu het nog ‘even’ doen. Wish me luck and be on the lookout…

Schrijversangst

Het afgelopen jaar heb ik de tijd gehad om te doen wat ik wilde. Aanradertje hoor 🙂 Zeker als je, zoals ik, je creativiteit wil onderzoeken en wil ‘expressen’. Maar niet voor de zwakhartigen. Want als je alles kan dan wat je wilt, waar begin je? Wat wil je nu écht?! Pfoe. Voor mij was het in ieder geval niet gemakkelijk. Begin 2015 ben ik begonnen met schilderen. Te gek.Vind-ik-leuk. Zeker. Maar ik moet ook realistisch zijn, ik heb nooit het idee gehad dat ik daar van zou kunnen leven. Geen schande, weinig kunstenaars kunnen leven van de kunst. En zo kan je meer smoesjes bedenken. Toch voelde het nooit of ik van kunst zou kunnen leven. En tja, ik heb toch twee dochters, een vrouw, Netflix en een hypotheek… En ik denk dat hoewel elk schilderij en opdracht anders is, ik het toch repetitief zou vinden worden. Of zoals Benicio del Toro het zegt in de waanzinnige film over Basquiat: ‘als je beroemd wilt worden met je kunst moet je een stijl ontwikkelen en in die stijl moet je blijven schilderen anders worden mensen boos op je. En dat worden ze trouwens sowieso wel.’

Check ‘m hier voor de liefhebbers. (vanaf minuut 2:55) En check de film sowieso.

Dus geen ambities op het gebied van geld verdienen met kunst. Dat is een beslissing. Ik blijf dingen maken die ik leuk vind, ook leuk als er iets verkocht wordt, maar het main ding is om gewoon creatief bezig te blijven en stukje bij beetje het kunstmerk Hans Breuker opbouwen. Gewoon doorgaan.

Wat dan wel?

Sinds ik me kan herinneren wil ik al schrijven. Niet alleen op muren 😉 Maar verhalen. De hoeveelheid verhalen die ik ben gestart, ideeën die ik heb gehad zijn niet te tellen. Notitie boekjes vol.  Toch ben ik blij dat ik nooit iets gepubliceerd heb. Want ‘vroeger’ wilde ik LITERATUUR maken. Ik studeerde er zelfs kort Nederlands voor. Las veel, maar o jee jongens het is gewoon niks voor mij. Ik ben er nu achter (kostte me maar 15 jaar) dat ik eigenlijk ‘gewoon’ entertainment wil schrijven; actie, sex, humor. Coole shit. Met coole gasten en coole chicks.  Dat is wat ik echt wil. En dat is wat ik dus ook het afgelopen jaar veel heb gedaan. Geschreven.

Maar o my lord. Ik ben niet zo snel bang. Niet om op mijn smoelwerk te gaan, iets op te geven of iets nieuws te beginnen. Toch is dit andere koek, want als je heel lang denkt en zegt dat je schrijver bent maar niks doet of publiceert… Dan ben je het dus niet! En nu. Jawel Schrijversangst. Niet om te schrijven, maar voor kritiek natuurlijk. Nu moet ik aan de bak als het boek af is. Ik moet het manuscript gaan opsturen naar uitgeverijen, agenten. En als zij het niet willen (en die kans is e-fucking-norm) moet ik het zelf gaan uitgeven. Hier gaat m’n hart dus van kloppen. En dat betekent dus dat ik op de goede weg ben. Echte angst. Schrijversangst.

(Oh, en natuurlijk blijf wel gewoon ondernemen)