Redactie commentaar. Au, au, au

Ik schreef; ‘Geweldige redacteur gezocht voor te gek boek, brand mijn verhaal maar af en ik herschrijf een prachtboek als de fenix die uit de as verschijnt.’ Anderhalve week ben ik nog steeds aan het bijkomen van de reactie van de redacteur anderhalve week geleden. Mack Dime, het verraad van Lady Charlamene is inmiddels door bijna 30 proeflezers beoordeeld maar dat duurde natuurlijk best even, in de tussentijd schreef ik een Mack Dime, de baron van de balkan en dat laatste verhaal werd in 1 dag gelezen en beoordeeld.

Kritiek krijgen is voor niemand makkelijk, zeker niet voor iemand die vol van zichzelf is als ik. Dan is het lekker als iemand zonder aanzien des persoons naar je boek kijkt en precies een sissend hete soldeerpen in een open wond ronddraait. En daar moet je dan blij mee zijn, en ergens ben ik dat ook. Maar het is ‘even slikken en weer doorgaan’ (wie hoort hier ook Marco Borsato).

Ik leer nog steeds heel veel over schrijven, bijvoorbeeld structuur, dialogen, spanningsbogen en diepte zoeken in karakters. Vooral dat laatste vind ik lastig. Op advies van mijn redacteur schrijf ik de geschiedenis van Mack Dime, ik zie hem helder voor me, maar de lezer natuurlijk niet.

Qua productie lig ik lekker op schema, ik schrijf bijna elke dag en pomp er een frequente woordenstroom uit. Al moet ik zeggen dat er zaken spelen; een nieuw bedrijf en een dagelijkse cartoon die mijn tijdschema in de war schoppen. Dan zit er maar één ding op en dat is harder werken, beter met mijn tijd omgaan en ook meer uurtjes. Ach, het is me de internationale bestseller waard  😉 Mijn idee om een kort boek gratis weg te geven maakt het helemaal interessante omdat je met twee verhalen tegelijk bezig bent. Ik ben nu aan de derde versie bezig van Mack Dime,het verraad van lady Charlemene, en daarna begin ik met het herschrijven van Mack Dime, de baron van de balkan.

Er zijn genoeg positieve reacties om door te gaan en ik moet zeggen dat het me intellectueel ook mega bevredigd om bezig te zijn om een verhaal zo goed mogelijk te maken. Het duurt nog wel even voordat het uitkomt denk ik. Dus dat is ergens wel jammer, maar ik werk er hard aan en ga zo snel mogelijk zonder kwalitatief teveel te hoeven compromiseren (is geen woord week, sue me).

En nu weer aan het schrijven, aju.

 

Lees de eerste scene uit Mack Dime, het verraad van Lady Charlemene

Mejeder wat een onderneming dat schrijven! Ik ben gister, 2 mei 2017, gestart met de derde versie van Mack Dime, het verraad van Lady Charlemene. 

En ik zal je een geheim verklappen, ik ben even ongeduldig als een hond die zijn eten in zijn bak krijgt en dan nog moet wachten van z’n baasje, piepend en kwispelend, kwijl uit den bek. Dat is mijn default modus. Dan kan je zeggen; ‘goed idee man, een boek schrijven, een serie zelfs! Zo,zo.’

Nou, daar heb je dan gelijk in. Misschien niet zo handig nee, om met zo’n ongeduldig lijf beginnen aan een boekenserie. Wat een intensief proces zeg. Deels ook mijn eigen schuld, ik ben natuurlijk nieuw in het schrijven dus onderschat alles met factor honderd. En gek genoeg zit dus niet iedereen te wachten op Hans Breuker en schiet dus ook niet meteen in de houding wanneer ik bel. Wat ik natuurlijk wel had verwacht.

Vorige week, 25 april heb ik het kennismakingsverhaal Mack Dime, de baron van de balkan, voltooid. Een heerlijk gevoel. Niet in de laatste plaats omdat het natuurlijk een mo-ther-fucking kick-ass-cool verhaal is geworden. Alle ingrediënten zijn weer aanwezig, sex, actie, humor en de nodige mafklappers. Een verhaal dat eigenlijk een volledig boek waardig zou zijn, ware het niet dat ik heb besloten om een gratis boek te maken zodat alle Nederlands sprekende mannen op aard zich kunnen verblijden met een boek dat leest als een goede actiefilm en kennis kunnen maken met Mack Dime. Dus dat is de baron van de Balkan dan ook geworden, een kneiter van een actiefilm in een boek, het is bijna jammer dat ik er niet een 200 plus bladzijden boek van heb gemaakt 😉

Halverwege mei gaat de redacteur kijken naar de baron van Balkan, wat kan er beter, wat behoeft diepgang, waar mag het sneller, korter mag het grappiger zijn, etc. En dan ga ik het herschrijven, als de brave burger die ik ben, vervolgens wordt er weer geredigeerd en misschien daarna nog wel een keer. Zucht. En dan heb ik het nog niet eens over Mack Dime, het verraad van Lady Charlamene die moet ik ook weer herschrijven, laten lezen en dan nogmaals herschrijven, vervolgens aanbieden aan een uitgever die het waarschijnlijk weer gaat redigeren en her en der wil verbeteren. Als iemand al zo slim is om het uit te geven natuurlijk en mij een MEGA voorschot en buitengewoon excellente royalty regeling te bieden, ik bedoel, kom op.

Het gaat nog wel even duren voordat de boeken op de markt komen, altijd en eeuwig te lang naar mijn mening. Maar ik blijf je op de hoogte houden van die woordenberg die ik zal beklimmen om vanuit de hoogte te kunnen kijken naar recordverkopen 😉

Ik heb zojuist alle commentaren van de achttien proeflezers op een rij gezet, heb even flink in mijn handen gespuugd en ben gestart met het herschrijven. Achteraf heb ik eigenlijk heel veel positieve reacties gekregen, qua smaak is deze serie absoluut niet voor vrouwen, zoveel is wel duidelijk, het is een echt mannenboek.

De eerste scene van Mak Dime, het verraad van Lady Charlamene is nu herschreven. En jij, als trouwe volger :-), kan het al lezen! Maar let op; het kan natuurlijk nog veranderd worden. En ohja, er kan een spellingfout in staan, veel mensen vinden spel-en typefouten heel erg, dus wees gewaarschuwd! 

Lees hieronder de eerste scene of download: Eerste scene, ongeredigeerd, Mack Dime; het verraad van Lady Charlamen

 

‘Oh Baby, je ziet er geweldig uit. Waar is je man? Dan kan ik hem naar beneden donderen.’

Mack keek de presentatrice serieus aan. Ze werd rood. Haar schouder kromde een beetje naar voren en ze keek naar de grond. Een schattig giecheltje volgde. Mack streek een pluk haar achter haar oor, boog voorover, en zei: ‘als we hem uit de weg hebben sleur ik je mee naar m’n grot en laat ik je nooit meer gaan.’

Weer een giecheltje. Ze keek hem diep in zijn ogen. Mack voelde een tinteling in zijn onderbuik.

‘Laat dat arme meisje met rust.’ Mack negeerde de stem en rolde met zijn ogen. De presentatrice maakte van de gelegenheid gebruik, ‘nou, ik hoor ’t wel wanneer m’n man naar beneden is gevallen. Doei.’

Ze gaf hem een knipoog, draaide zich om en liep richting de dansvloer. Ze zag er heerlijk uit, haar gebruinde rug die net boven haar billen helaas weer werd ingepakt door een schitterende galajurk. Hij staarde haar gretig na en ze wist het. In het feestpubliek ving Mack een andere blik. Hij hield zijn hoofd schuin, hij herkende haar, ze was lid van een meisjesgroep. Misschien was ze wel stouter dan ze overkwam. Hij wilde er heen lopen maar daar was die stem weer. Hij keek met tegenzin naar beneden. De storende factor was een of andere redacteur van een talkshow of een roddelkrantje.

‘Kom op meneer Dime, Sonja is de helft van jouw leeftijd. Èn ze is getrouwd met Veneritch, je weet wel, de eigenaar van deze toren?’ De redacteur kwam nauwelijks boven de muziek uit, spetters consumptie vlogen in de rondte.

‘Je weet nog wel wie ik ben toch?’ lispelde hij toen er geen reactie kwam.

Mack zei niks, telde de seconden. Hij had zich voorgenomen om zich te gedragen vanavond. Het liefst zou hij het mannetje omhoog tillen en met zijn kop de prullenbak in gooien.

‘Ik ben Adriaan, hoofdredacteur bij Showbizz. We hebben elkaar gesproken toen je nog een relatie had met Lotte.’ Zenuwachtig hinkte hij op zijn plek, hij had nu al spijt van dit moment, andere genodigden keken naar hen en Adriaan wilde niet voor gek staan.

Anyway. Ken je Sonja al langer?’ Adriaans ogen lichtte op. De kans op een showbizz roddel over Nederlands grootste enfant terrible veranderde hem in Gollem die de ring om Frodo’s borst zag hangen. Mack liet zijn hand vallen op Adriaans schouder. Witte vlokjes dwarrelde omhoog in het discolicht. Macks duim groef zich in spierweefsel net onder het borstbeen.

‘Oe. Au! Je doet me pijn.’

Mack boog naar Adriaans gezicht. ’Nee, ik ken haar niet. We stonden gewoon wat te praten. Veneritch is een vriend van me, het zou niet netjes zijn om Sonja te versieren toch?’

De redacteur kronkelde van de pijn. ‘Nee, nee. Ik vroeg het alleen maar, rustig aan.’

Mack liet hem los, Adriaan droop af, wrijvend over zijn schouder onder zijn wijdvallende black tie kostuumjasje. Daar was Mack voorlopig wel even van verlost.

Dit soort luxe feestjes waren voor Mack een mix van zakendoen en plezier. Vanavond bestond het grootste deel van het publiek uit bekende Nederlanders, de rest werkte in de media, was rijk of machtig. Dime Securities was verantwoordelijk voor de veiligheid van het gebouw en deed de privé beveiliging van veel van de aanwezige VIP’s. Zijn klanten vonden het prettig als de directeur een kijkje kwam nemen en Veneritch was een grote klant en vriend. Mack deed een rondje en sprak wat met zijn medewerkers en liep toen naar Tony toe die aan de bar een cola’tje stond te drinken. Sinds ze elkaar kenden was Tony geen dag van zijn zijde geweken, ondanks Macks herhaalde pogingen hem uit zijn leven te bannen.

‘En?’ vroeg Mack.

‘Niet moeilijk te beveiligen, twee noodtrappen, vier liften, geïsoleerde ligging,’ zei Tony.

‘Dat bedoel ik toch niet man, super saai sukkeltje, zijn er nog chicks?’

Tony glimlachte wat, zijn lichtbruine gezicht klaarde wat op. De acne littekens op zijn wangen bewogen omhoog  en Mack zag een lichtje in de spleetoogjes. Met zijn eskimo uiterlijk had hij niet vooraan gestaan toen de knappe koppen werden uitgedeeld.

‘Wie weet.’

Maar Mack wist wel beter. Tony was nu niet geïnteresseerd in de vrouwen, Mack had hem en zijn zusje gered uit de klauwen van een mensenhandelaar die hem gebruikte als vechtslaaf. Sindsdien wilde Tony Mack als dank beschermen en daarin was hij zo trouw als een hond. Mack had hem uit gemak maar op de loonlijst gezet.

Tony knikte naar iets in de verte.

Mack keek om.

‘Waarom kan ik jou nou nooit niet tegenkomen?’

Lotte de Vrije stond voor zijn neus en ze zag er fenomenaal uit. Hij glimlachte, bekeek haar van top tot teen.

‘Daar is ze hoor, de enige vrouw die lekkerder wordt met de minuut. Je weet toch dat ik alleen maar naar dit soort feestjes kom in de hoop jou te zien.’

‘Dank je wel,’ zei ze en maakte een knikje met haar been en tilde haar jurk een beetje op.

‘Hoi Tony,’ Lotte boog naar voren en kuste Tony driemaal, Tony was maar een paar centimeter groter dan Lotte.

‘Waarom wordt hij eerst gekust?’

‘Omdat ik Tony heel lief vind,’ ze aaide hem over zijn wang. Tony keek naar de grond.

‘Tony, je bent ontslagen. En wij doen een dansje,’ zei Mack en trok haar richting de dansvloer.

‘Hoe is het met je?’ schreeuwde ze boven de muziek uit.

‘Kan niet beter. Dat decolleté van jou maakt me helemaal gek!’

Lotte schudde haar hoofd.

Een dj wissel luidde een nieuw geluid in. Mack zag wat armen de lucht in gaan.

‘It was all a dream I used to read Word Up magazine.’

Biggie’s dikke bass stem klonk door de speakers. Mack pakte haar handen en ze bewogen op de beat. Ze glimlachte ondeugend en danste mee. Andere genodigden in de zaal vergaten even hun telefoons en keken naar hen. Sensatie hing in de lucht.

‘Way back, when I had the red and black lumberjack. With the hat to match.’

Hij greep haar net boven haar billen.

‘Now I’m in the limelight cause I rhyme tight. Time to get paid, blow up like the World Trade.’

Hun lijven bewogen zich naar elkaar toe, het voelde vertrouwd voor Mack. Lotte zag er spectaculair lekker uit en wie weet ging ze wel mee, maar net toen hij lekker in de muziek kwam duwde ze hem zachtjes naar achter.

‘Ok, ok, zo kan ‘ie wel weer. Laten we een drankje halen, ik heb het er heet van gekregen. En ik heb een man, Mack, dat weet je.’

Ze liepen naar de bar, Mack vervloekte de man van Lotte. De andere feestgangers deden snel alsof ze Mack en Lotte niet aan het filmen waren en richtten hun camera naar beneden. Hun dansje was nu overgeleverd aan het internet. Het liet Mack koud. Met haar wilde hij in elke glasvezel en megabyte vereeuwigd worden.

Nat onder de oksels

Weer een mailtje: Re: proeflezing Mack Dime. Mijn hart gaat sneller kloppen, nat in de oksels, zweetparels achter de oren. God zij gedankt voor mijn lieve vrouw: ‘zal ik het anders eerst lezen…’

‘Wat een verschrikkelijk goed idee,’ met een bibberend handje overhandig ik mijn iphone.

‘Nou het mailtje is heel aardig.’

‘Aardig, o nee!’

‘Wacht nou even man. Zenuwenpees.’

Nagelbijtend zit ik naast haar. Als Sherlock Holmes bestudeer ik haar gezicht. Wat betekende dat trekje om haar mond? O, niks. Gewoon jeuk.

‘Nou, wel goed hoor.’ Een lange stilte.

Ze doet het er om! Ik zweer het je.

‘Wat wel goed?!’

‘Nou best positief. Hij zegt dat je moet nadenken over wie je doelgroep is. Veranderen en het ook voor vrouwen toegankelijk maken, die kopen immers boeken. Of schrijven voor niet-lezende-kitscherige mannen. ‘

‘Shit. Spijker op z’n kop man.’

 

Een proeflezing van je manuscript aan totaal vreemden vereist moed, het lezen van de beoordelingen vereist een mij onbekend incasseringsvermogen. Een afgrijselijke mengeling van sensaties. Het mooie is wel dat het me dus zo aangrijpt dat ik niet anders kan concluderen dan dat dit schrijven veel voor me betekent. Ambivalentie heb ik namelijk zo ongeveer uitgevonden, maar dit. Pffff. Intense shit.

 

Vrouwen vinden het ook he-le-maal niks die Mack Dime, althans tot nu toe. Mooi zo. Er zijn genoeg boeken voor vrouwen. Deurtje verder dan maar. Ik heb besloten mijn ‘kitscherige-actie-mannen’ volledig te omarmen. Zal vast een volslagen domme move zijn. Maar ach, daar heb ik toch al patent op. Beetje dwarsliggen is mij niet vreemd. Daarnaast, mannen gaan toch ook op vakantie? Kopen GIJP, of KIEFT, die zijn niet elk jaar beschikbaar. Blijkbaar zijn er niet veel entertainende puur voor ontspanning, fictie boeken voor mannen. Ik ken ze tenminste niet. Hopelijk is Mack Dime interessant genoeg. Daar moet ik echt nog wel aan werken. Snob als ik ben, denk ik dat ik meteen een rete-goed boek heb geschreven waar iedereen lyrisch over is en de uigeverijen over elkaar heen buitelen om mij het contract van de eeuw te geven. Maar helaas. Kont-in-stoel-tijd. Typen, lezen en typen gaat het worden.

 

We zullen zien of het briljant is om me te richten op actie-film-liefhebbers of dat het in mijn rijtje domme ideeën gezet kan worden 🙂 Kan niet wachten om het resultaat over een paar te zien en dan dit blogje citeren en zeggen. ‘Zie je wel? Ik ben briljant. ‘ Of… ‘Ik heb gegokt en verloren.’

Het eerste natuurlijk kom op nou!

Bizar, vreemd, bevrijdend en de Twitter top 5

Begin december kwam ik via een ander boek dat ik schreef bij het hoofdfiguur waar ik al zo lang op wachtte: Mack Dime. Een self made man, rijk, slim, groot en vreselijk bijdehand. Een moderne versie van de vroegere privé detective die de hard boiled pulp fictie belichaamde. In een razernij ramde ik de eerste versie eruit. Eindelijk! Een volledig verhaal geschreven, daarna zette ik het boek op mijn e-reader en las ik mijn eigen verhaal. Soms tandenknarsend maar meestal met een glimlach op mijn gezicht en een hand kloppend op mijn schouder. Nu dient er een volgende fase aan. Bizar, vreemd en bevrijdend.

Wie weet of er een markt is voor dit soort boeken, want het is een one-of-a-kind.

Na het lezen heb ik het geredigeerd, wat nog een behoorlijk klus is kan ik je vertellen. En 13 maart was ik klaar. KLAAR! Omdat ik niet veel lezers in mijn eigen omgeving heb, heb ik zowat alle boekenloggers benaderd. Nee heb je… Gelukkig zijn er een aantal die het manuscript graag wilde proeflezen! Blij met die mensen joh, niet te geloven. Nu nog wel tenminste, wacht maar tot ik de feedback krijg. Ben benieuwd hoe lang ik daar ziek van zal zijn. Kritiek ontvangen is niet mijn sterkste punt.

Wat me opviel in boekblogland was het aantal mannen versus vrouwen. De boekenloggers met piemel zijn op één hand te tellen. Hopelijk is dat niet een teken aan de wand. Ik denk namelijk dat mijn lezer man is… Ach ja, wie zal het zeggen.

Wil jij ook het manuscript beoordelen en lezen, mail me op hans.breuker@hotmail.com.


Hieronder de vijf meest gelezen getwitterde fragmenten:

Volg me op Twitter voor de coolste Mack Dime fragmenten.

5. Het lijstje mensen dat hij moest bellen voor openstaande rekeningen was langer dan zijn fucketlist’ 

4 . ‘Vijf hijgende kerels verantwoordelijk voor honderden begrafenissen, op 3 vierkante meter. luisterend naar de liftmuziek van Celine Dion.’

3 .’Het was die bitch zeker.’ Als je het over vrouwelijk intuïtie had kon er bij Wikipedia een jpegje van Sheila bij.’

2. ‘Raak me nog één keer aan en het is je laatste beweging.’ ‘Oe baby. Het zou het waard zijn.’

1. ‘Ze was gezegend door moeder natuur. Of vader plastisch chirurg. Het was Mack om het even.’

Wie de fuck is Hans Breuker?!

Ik heb zoveel leuke pr plannen. Ik kan niet wachten om daar mee te beginnen. Het schrijven van dit verhaal, deze serie, dit karakter, is het het leukste dat ik ooit heb gedaan. Je moet genieten van het proces, wat ik doe -van tijd tot tijd 😉 – maar ik kan niet wachten tot ik Mack Dime de wereld in kan blazen.

Naarmate ik schrijf visualiseer ik dat ik geïnterviewd wordt bij DWDD door het bizarre succes van Mack Dime. Of mijn verhaal en mezelf pitch bij Top Notch (mijn eerste keuze qua uitgever), dan moet je wel met een goed verhaal komen. En dat begint bij jezelf. Want wie de fuck is Hans Breuker?!

Mijn moeder is de vrede-zelf, volledig anti geweld. Ik mocht nooit speelgoedgeweren hebben. Driemaal raden waar je dan naar gaat verlangen? Geboren in de eighties, was ik een echte G.I. Joe freak. De tekenfilm, de action-figures. Gecombineerd met mijn fantasie kon ik uren spelen. Met Lego ook, maar dat heeft niets toe te voegen aan dit verhaal (‘waarom schrijf je het dan dude? Verspil m’n tijd niet!’ sorry..).

Ook He-Man natuurlijk en later X-men, Spiderman, Superman, Batman, alles wat eindigt op man als ik ’t zo eens bekijk.
In de auto op vakantie deelde mijn moeder cadeautjes uit aan de kleine Hans Breuker en mijn twee zusjes. Ik kreeg dan in cellofaan verpakte dikke zomeredities van bijvoorbeeld de Hulk. Dat gevoel kan ik me zo goed herinneren. Alsof God zelf naar beneden was afgedaald en mij persoonlijk zegende. Zo goed was dat gevoel man.
Voor die tijd las ik (ook door mijn moeder) elke strip die maar in de bibliotheek te vinden was. Zij is ook een echte lezer.  Ik upgrade naar avonturenboeken, Arendsoog, dat soort dingen. Supertof. Ik zat altijd helemaal in die verhalen.

Later werd ik geïnteresseerd in literatuur, die interesse is er nog steeds maar in mindere mate. Ik heb er (nu) het geduld niet voor. Mijn voorkeur gaat uit naar entertainende actievolle verhalen.

Ik denk dat ik rond mijn twaalfde en tv op mijn kamer kreeg. Wat een vrijheid. Het A-team was toen mijn favoriet en daarna Miami Vice. Blies me helemaal weg. Die spanning, het drama, de vrouwen, auto’s  en de coolness van Sonny en Tubs. Man, man dat was (en is nog steeds) helemaal in mijn straatje.

Miami vice, mijn grote inspiratiebron. Ik was zo onder de indruk van die gasten, veel cooler heb ik ze later niet mee gezien

Die spanning (en vrouwen) wilde ik ook! Mijn creativiteit ging van papier naar bakstenen en metro’s (genoeg spanning daar). Maar daarna verdween mijn creativiteit wat naar de achtergrond tot ik ging werken. Toen leerde ik mezelf photoshop en ging aan de slag bij een reclamebureau eerst als creatief en daarna als account. Waarna ik een eigen bedrijf startte in de toilettenbranche… Huh?! Juist. Een andere keer daar meer over.

Nu, dik een jaar later na de verkoop van mijn bedrijf zit ik op mijn plek, daar moest ik wel diep voor graven. Ik schrijf een modern, pulp fiction, actiedetective, bad ass boek. Met in de hoofdrol een grote slimme kerel die Sonny, Tubs, Hannibal, Face, BA Barackus en het hele fucking G.I. Joe team in één is. Ik maak nu wat ik al zolang tof vind, gemengd met mijn ervaringen in zaken en ‘wilde jaren’.

Dus wie de fuck ik ben? Een schrijver van entertainende verhalen vol actie, vrouwen en humor. En mijn doel is een internationale best seller serie te schrijven die verfilmd wordt in Hollywood.  BAM.

Powernap

Een powernap. Een vreugd. Althans voor mij. Altijd al geweest. En sinds we twee dochters hebben. Een absolute must. Werken aan het vetste boek ter wereld kan soms vermoeiend zijn. In de boeken van Mack Dime zit veel actie, mooie vrouwen, sex, drugs en humor. En dat moet allemaal uit mijn fantasie komen, achter een computer. Dus halverwege de dag, jaja, dan komt de slaap de hoek omzeilen.

Zo ziet dat er uit:

Toch was dit een slecht voorbeeld. Eigenlijk hoort een powernap niet langer te duren dan een kwartiertje. Je moet vooral GEEN Rapid Eye Movement ondervinden… En als je goed kijkt zie je. Dat gebeurt dus wel. Daarom is dit een slecht voorbeeld. Ik zal binnenkort een beter voorbeeld maken.

Redigeren! Eerste ervaringen en 7 tips voor newbies

Ok, dat was bitterzoet. Het redigeren… Ik dacht herhaaldelijk bij mezelf: ‘heb ik dat echt geschreven?’ Wisselend positief en negatief. Best lastig om het te lezen en niet meteen het te herschrijven. Maar ik heb me ingehouden en heb een kwart van m’n boek gelezen en vijf pagina’s aantekeningen gemaakt.

Tuurlijk, als ik het nu zou publiceren? Bestseller. Easy. Maar toch, her en der kan het best ietsje beter 😉

Bijvoorbeeld:

  1. Zou het handig zijn om het in één tijdsvorm te doen. En niet twee 😉
  2. Zou het misschien goed zijn als mensen die dood zijn niet opeens een paar hoofdstukken doodleuk (inderdaad grappig bedoelt) op komen dagen
  3. Zou één naam bij de hoofdpersonage ook een prima plan zijn
  4. Zou niet iedereen hoeven roken om stoer over te komen
  5. Hoef ik niet twintig keer te benadrukken hoe groot Mack Dime is (of: enorm, groot, reusachtig, breedgeschouderd, 125 kilo spier, boomlang, etc. het is geen 50 shares of grey. Dude?!)
  6. Zouden niet twee personages dezelfde naam hoeven te hebben
  7. Hoeven sex scènes niet door te slaan (what’s up with me?, seriously)

Maar sommige scènes en zinnen zijn te gek. (Hey, ik heb het zelf geschreven dus mag ik het alsjeblieft ook te gek vinden 🙂 )

Eentje deelde ik al via Twitter:

‘Als je geraakt wordt door de kogel van een Desert Eagle zal een verbandje niet helpen. Eerder een prothese.’ #zinvandedag #mackdime

En in het verlengde daarvan:

Zo snel als hij kon rende Mack gebukt richting het bosje. Hij ziet door de regen ademwolkjes boven de bosjes uitkomen op hetzelfde ritme als gejammer in een Noors klinkende taal. De hoek omgekomen ziet hij een blanke Noorman op de grond zitten die met zijn hand zijn rechterpols vast waar ooit een hand boven had gezeten. Nu was het een gehavende vleescactus van bloed, bot en vlees. Een deel van zijn vingers en handpalm was door de impact van de 300 gram zware GDHP kogel weggeblazen. De Desert Eagle heeft een trefenergie van 2200 Joules en reist met 470 meter per seconde door de lucht, dat is omgerekend 1692 kilometer per uur. Bukken is dan zinloos.

Morgen en vanavond lees ik verder en zal ik vast her en der mijn ogen uitprikken en mezelf schouderklopjes geven. M’n vrouw trots een stuk voorlezen of een zin twitteren.

Redigeren! Eerste versie van m’n boek is klaar.

Redigeren! Geen idee hoe te beginnen.

De eerste versie van mijn moderne-pulp-fiction-detective actie-thriller is af! Fucking vet. Bizar ook om  die laatste punt te zetten. En nu?

Nu onthul ik natuurlijk de titel van het boek! komt ‘ie:

Mack Dime:

het verraad van Lady Charlamene

Vet hè?! Wil je toch helemaal kapot lezen zo’n boek?

Nu alleen nog ‘even’ herschrijven, laten lezen door kritische mensen, professioneel laten redigeren en (onafhankelijk) publiceren. Eitje 😉

Op de schrijversgroep; Schrijverspunt op LinkedIn heb ik gevraagd wat de beste manier is om te starten met de eerste redactie (If I were to chip a tree down in eight hours, I would spend 4 sharpening the axe.) Volgens mij heb je twee opties. Eerst het verhaal herlezen en aantekeningen maken en gewoon helemaal opnieuw beginnen.

In een Tweetgesprek met @pjotrschrijft, Pjotr Vreeswijk, award winning author, kwam ik tot de conclusie om eerst het verhaal te lezen en dan te redigeren.  Hij stuurt het ook snel naar zijn eerste lezers, en redigeert op gevoel. Ik ben dus ook niet van plan om heel lang te schaven (Gotta keep my foot on the pedal!). Mijn doel is namelijk om VEEL boeken te schrijven. Hoog entertainment gehalte, laag het-beste-proza-van-de-wereld gehalte. Moderne pulp dus.

Op internet vond ik wel wat leuke tips door auteur Patricia Gussin, de highlights:

  1. tip 1: snij veel weg
  2. tip 2: enhance, maak het rijker door middel van de zintuigen te gebruiken, wat ziet, proeft, ruikt, voelt Mack Dime. Die vind ik wel interessant. Ik ga namelijk veel te kort door de bocht vaak. (joh)
  3. tip 3: houd de paragrafen kort
  4. tip 4: vermijd bijvoeglijk naamwoorden (rode auto, gouden kettinkje, rijke schrijver). Lastige tip vinnik, vermijd ook metaforen (ben ik blij mee, gebruik ik niet zo vaak)en vermijd bijwoorden (lastig!)
  5. tip 5: let op stopwoorden (fuck, shit, kut, motherfucker, AK 47, etc.)
  6. tip 6: lees het hardop (te gek!, ga ik doen. Lachen. Ik pak zo de bus)

(Check hier het hele artikel)

PS tip 5; ik schrijf in het Scrivener programma. Klaarblijkelijk kan je daar je meest gebruikte woorden bekijken. Briljant! Bij mij ziet dat er zo uit:

Aan kop gaan ‘de’, ‘een’, ‘en’, ‘het’, ‘hij’, ‘zijn’ en natuurlijk Mack. Ik weet niet of ik daar iets te vrezen heb, maar ik ga er wel op letten!

Aantal woorden en meest gebruikte woorden in Mack Dime: Het verraad van Lady Charlamene

Ik heb net het verhaal op m’n e-reader gezet en ga het boek lezen! Wish me luck.

Boek voltooien

Vandaag ga ik mijn boek voltooien! Wat er ook gebeurt.

Het verhaal is af. Mack Dime is als winnaar uit de bus gekomen. Dat kan ook niet anders natuurlijk, anders wordt het lastig om een serie te starten. De laatste scenes heb ik al in mijn hoofd. Eindjes bij elkaar knopen. En dan wanneer dat gedaan is. Opnieuw beginnen en lezen! Maar eerst maar ‘even’ een bevredigend eind schrijven. Verhalen genoeg gestart. Dit is het eerste dat ik eindig. Dat was dan ook mijn doel. Lekker als dat binnen bereik is 🙂

And now. The end is near

Ok, niet echt helemaal. Pas het eind van de eerste versie. Ik zat afgelopen vrijdag wat te drinken met een vriend en vertelde hem het hele verhaal. Ik was na een half uur nog niet klaar… Er gebeurt veel in het verhaal. En dat is ongemerkt gegaan eigenlijk.

Nu moet ik gaan nadenken over promotie. En proeflezers. Dan gaan schaven en kritiek nemen en slikken. Al met al is het wel een van de leukste dingen die ik ooit heb gedaan. Al leg ik mezelf wel zware doelstellingen op. De boeken die ik wil schrijven moeten lezen als actiefilms. Mack Dime is mijn hoofdkarakter. De coolste man op de planeet. Je moet gelachen hebben en in spanning hebben gezeten. Onder de indruk zijn van de vindingrijkheid, kracht en tactiek van Mack. Je moet ondergedompeld worden in zijn wereld (dat laatste wil iedere schrijver natuurlijk). Maar het voornaamste is; je moet ge-entertaint zijn.

Boeken voor mannen. Jong en oud, die ontspannen een boek willen lezen en vermaakt willen worden. Niet te complex, niet gebonden aan veel realisme, vol actie en humor over een hoofdfiguur met wie iedereen wel zou willen ruilen. Die dingen doet die je zelf niet durft maar zelf dolgraag zou willen doen. Een echte actie-thriller.

Het verhaal moet niet te lang duren. Geen dikke pil. Dat vind ik zelf niet leuk om te schrijven. En ik geloof dat Mack nog honderden avonturen mee kan maken. Hopelijk bereik ik veel lezers.