Redigeren! Eerste versie van m’n boek is klaar.

Redigeren! Geen idee hoe te beginnen.

De eerste versie van mijn moderne-pulp-fiction-detective actie-thriller is af! Fucking vet. Bizar ook om  die laatste punt te zetten. En nu?

Nu onthul ik natuurlijk de titel van het boek! komt ‘ie:

Mack Dime:

het verraad van Lady Charlamene

Vet hè?! Wil je toch helemaal kapot lezen zo’n boek?

Nu alleen nog ‘even’ herschrijven, laten lezen door kritische mensen, professioneel laten redigeren en (onafhankelijk) publiceren. Eitje 😉

Op de schrijversgroep; Schrijverspunt op LinkedIn heb ik gevraagd wat de beste manier is om te starten met de eerste redactie (If I were to chip a tree down in eight hours, I would spend 4 sharpening the axe.) Volgens mij heb je twee opties. Eerst het verhaal herlezen en aantekeningen maken en gewoon helemaal opnieuw beginnen.

In een Tweetgesprek met @pjotrschrijft, Pjotr Vreeswijk, award winning author, kwam ik tot de conclusie om eerst het verhaal te lezen en dan te redigeren.  Hij stuurt het ook snel naar zijn eerste lezers, en redigeert op gevoel. Ik ben dus ook niet van plan om heel lang te schaven (Gotta keep my foot on the pedal!). Mijn doel is namelijk om VEEL boeken te schrijven. Hoog entertainment gehalte, laag het-beste-proza-van-de-wereld gehalte. Moderne pulp dus.

Op internet vond ik wel wat leuke tips door auteur Patricia Gussin, de highlights:

  1. tip 1: snij veel weg
  2. tip 2: enhance, maak het rijker door middel van de zintuigen te gebruiken, wat ziet, proeft, ruikt, voelt Mack Dime. Die vind ik wel interessant. Ik ga namelijk veel te kort door de bocht vaak. (joh)
  3. tip 3: houd de paragrafen kort
  4. tip 4: vermijd bijvoeglijk naamwoorden (rode auto, gouden kettinkje, rijke schrijver). Lastige tip vinnik, vermijd ook metaforen (ben ik blij mee, gebruik ik niet zo vaak)en vermijd bijwoorden (lastig!)
  5. tip 5: let op stopwoorden (fuck, shit, kut, motherfucker, AK 47, etc.)
  6. tip 6: lees het hardop (te gek!, ga ik doen. Lachen. Ik pak zo de bus)

(Check hier het hele artikel)

PS tip 5; ik schrijf in het Scrivener programma. Klaarblijkelijk kan je daar je meest gebruikte woorden bekijken. Briljant! Bij mij ziet dat er zo uit:

Aan kop gaan ‘de’, ‘een’, ‘en’, ‘het’, ‘hij’, ‘zijn’ en natuurlijk Mack. Ik weet niet of ik daar iets te vrezen heb, maar ik ga er wel op letten!

Aantal woorden en meest gebruikte woorden in Mack Dime: Het verraad van Lady Charlamene

Ik heb net het verhaal op m’n e-reader gezet en ga het boek lezen! Wish me luck.

Gary Vaynerchuk, social media en: jawel… Vloggen

Ik volg gary Vaynerchuk al een lange tijd. Zijn Ask Gary V show vond ik te gek. Nu focust hij zich op zijn Daily V show, elke dag ongeveer een half uurtje content. En boeiend ook nog. Vaynerchuk is een rasondernemer. Ik weet niet of we mensen zoals hij in Nederland kennen. Ik ken ze in ieder geval niet. Hoewel het zeker Amerikaans en een tikje over de top kan zijn soms, kan je er veel van leren. En bovendien inspireert hij me enorm. Om te krijgen wat je wil moet je er voor werken. En focking hard ook. Oh ja, hij is ook investeerder en runt een miljoenenbedrijf… Zijn doel is de New York Jets kopen. Hahaha.

Hij heeft het vaak over personal branding. (Warhol was right!)

Gezien ik me nu vooral toeleg op schrijven moet ik daar een strategie voor bedenken. Tijdens het schrijven gaan mijn gedachten er al vaak naar uit. Ongeacht of mijn boek goed genoeg is voor een groot publiek. (Natuurlijk wel! Waarom het anders schrijven!) Moet je wel een groot bereik hebben. Of in ieder geval een paar duizend. Promotie, promotie, promotie. En aangezien ik nu zelf de schrijver ben, ben ik zelf het merk. Creeps me the fuck uit. Blowen ok. Maar ik geloof in video. Trouwens ik niet alleen. Gary V preekt het. Instagram, snapchat, Facebook live. Je bent er op, of je bent uit. Simpel. Zelfs de meest suffe filmpjes krijgen honderden views.

Je zult wel doorhebben. Ik ben me dus geestelijk aan het voorbereiden om te vloggen. Ik heb er al eens mee geëxperimenteerd. Maar Jezus man. Toch, als ik een schrijver (die actie, entertainment boeken schrijft) zou adviseren qua promotie, zou ik hem ook adviseren voluit op social media te gaan, daar zit het publiek. En mensen kijken nu eenmaal graag naar bewegend beeld. Pffff. Gelukkig ben ik superknap en heb ik een sixpack. Dat scheelt.
Gary V heeft iets dat ik in veel mindere mate heb hij zegt; ‘I absolutely don’t give a fuck about what you think of me.’ En hij heeft natuurlijk gelijk, nu het nog ‘even’ doen. Wish me luck and be on the lookout…

Boek voltooien

Vandaag ga ik mijn boek voltooien! Wat er ook gebeurt.

Het verhaal is af. Mack Dime is als winnaar uit de bus gekomen. Dat kan ook niet anders natuurlijk, anders wordt het lastig om een serie te starten. De laatste scenes heb ik al in mijn hoofd. Eindjes bij elkaar knopen. En dan wanneer dat gedaan is. Opnieuw beginnen en lezen! Maar eerst maar ‘even’ een bevredigend eind schrijven. Verhalen genoeg gestart. Dit is het eerste dat ik eindig. Dat was dan ook mijn doel. Lekker als dat binnen bereik is 🙂

And now. The end is near

Ok, niet echt helemaal. Pas het eind van de eerste versie. Ik zat afgelopen vrijdag wat te drinken met een vriend en vertelde hem het hele verhaal. Ik was na een half uur nog niet klaar… Er gebeurt veel in het verhaal. En dat is ongemerkt gegaan eigenlijk.

Nu moet ik gaan nadenken over promotie. En proeflezers. Dan gaan schaven en kritiek nemen en slikken. Al met al is het wel een van de leukste dingen die ik ooit heb gedaan. Al leg ik mezelf wel zware doelstellingen op. De boeken die ik wil schrijven moeten lezen als actiefilms. Mack Dime is mijn hoofdkarakter. De coolste man op de planeet. Je moet gelachen hebben en in spanning hebben gezeten. Onder de indruk zijn van de vindingrijkheid, kracht en tactiek van Mack. Je moet ondergedompeld worden in zijn wereld (dat laatste wil iedere schrijver natuurlijk). Maar het voornaamste is; je moet ge-entertaint zijn.

Boeken voor mannen. Jong en oud, die ontspannen een boek willen lezen en vermaakt willen worden. Niet te complex, niet gebonden aan veel realisme, vol actie en humor over een hoofdfiguur met wie iedereen wel zou willen ruilen. Die dingen doet die je zelf niet durft maar zelf dolgraag zou willen doen. Een echte actie-thriller.

Het verhaal moet niet te lang duren. Geen dikke pil. Dat vind ik zelf niet leuk om te schrijven. En ik geloof dat Mack nog honderden avonturen mee kan maken. Hopelijk bereik ik veel lezers.

Schrijversangst

Het afgelopen jaar heb ik de tijd gehad om te doen wat ik wilde. Aanradertje hoor 🙂 Zeker als je, zoals ik, je creativiteit wil onderzoeken en wil ‘expressen’. Maar niet voor de zwakhartigen. Want als je alles kan dan wat je wilt, waar begin je? Wat wil je nu écht?! Pfoe. Voor mij was het in ieder geval niet gemakkelijk. Begin 2015 ben ik begonnen met schilderen. Te gek.Vind-ik-leuk. Zeker. Maar ik moet ook realistisch zijn, ik heb nooit het idee gehad dat ik daar van zou kunnen leven. Geen schande, weinig kunstenaars kunnen leven van de kunst. En zo kan je meer smoesjes bedenken. Toch voelde het nooit of ik van kunst zou kunnen leven. En tja, ik heb toch twee dochters, een vrouw, Netflix en een hypotheek… En ik denk dat hoewel elk schilderij en opdracht anders is, ik het toch repetitief zou vinden worden. Of zoals Benicio del Toro het zegt in de waanzinnige film over Basquiat: ‘als je beroemd wilt worden met je kunst moet je een stijl ontwikkelen en in die stijl moet je blijven schilderen anders worden mensen boos op je. En dat worden ze trouwens sowieso wel.’

Check ‘m hier voor de liefhebbers. (vanaf minuut 2:55) En check de film sowieso.

Dus geen ambities op het gebied van geld verdienen met kunst. Dat is een beslissing. Ik blijf dingen maken die ik leuk vind, ook leuk als er iets verkocht wordt, maar het main ding is om gewoon creatief bezig te blijven en stukje bij beetje het kunstmerk Hans Breuker opbouwen. Gewoon doorgaan.

Wat dan wel?

Sinds ik me kan herinneren wil ik al schrijven. Niet alleen op muren 😉 Maar verhalen. De hoeveelheid verhalen die ik ben gestart, ideeën die ik heb gehad zijn niet te tellen. Notitie boekjes vol.  Toch ben ik blij dat ik nooit iets gepubliceerd heb. Want ‘vroeger’ wilde ik LITERATUUR maken. Ik studeerde er zelfs kort Nederlands voor. Las veel, maar o jee jongens het is gewoon niks voor mij. Ik ben er nu achter (kostte me maar 15 jaar) dat ik eigenlijk ‘gewoon’ entertainment wil schrijven; actie, sex, humor. Coole shit. Met coole gasten en coole chicks.  Dat is wat ik echt wil. En dat is wat ik dus ook het afgelopen jaar veel heb gedaan. Geschreven.

Maar o my lord. Ik ben niet zo snel bang. Niet om op mijn smoelwerk te gaan, iets op te geven of iets nieuws te beginnen. Toch is dit andere koek, want als je heel lang denkt en zegt dat je schrijver bent maar niks doet of publiceert… Dan ben je het dus niet! En nu. Jawel Schrijversangst. Niet om te schrijven, maar voor kritiek natuurlijk. Nu moet ik aan de bak als het boek af is. Ik moet het manuscript gaan opsturen naar uitgeverijen, agenten. En als zij het niet willen (en die kans is e-fucking-norm) moet ik het zelf gaan uitgeven. Hier gaat m’n hart dus van kloppen. En dat betekent dus dat ik op de goede weg ben. Echte angst. Schrijversangst.

(Oh, en natuurlijk blijf wel gewoon ondernemen)

Blauwe Ruit

Wat er ook gebeurt. Ik ga niet huilen.

Azim loopt zo snel als hij kan door zijn buurt. Hij kan ook niet meer rennen want zijn benen zijn verzuurd en zijn longen doen pijn. Als hij inademt hoort hij een piepend geluid. Alles lijkt zo normaal. Zijn loopje. De vierkante stoepstenen. En als hij naar zijn spiegelbeeld kijkt in de ramen die hij passeert, ziet hij gewoon diezelfde gozer. Alsof er niks aan de hand is. Ja ok… behalve de peuk dan. Hij is al zes maanden gestopt. Of gepauzeerd zoals Salib zou zeggen. Salibs pauzes besloegen maximaal uren, die van Azim eerst weken, nu verlengd tot maanden.In zijn buik dendert de achtbaan van zenuwen nog een rondje. Een gevoel van lichte kneuzingen in zijn binnenste. Alles kan nu elk moment voorbij zijn.

“Fucking irritant dat je zo vaak moet pissen van die coke”, denkt hij. In de Piet Heinlaan verderop kan hij pas. Domme straatnamen ook. Rovende, verkrachtende massamoordenaars vereerd door de Nederlanders. En wij lopen er maar langs, erdoorheen. Dag in dag uit. Man, we wonen zelfs in zo’n straat. Azim Aouali, J.P. Coenstraat 4 hoog. Niet dat ik geen respect heb voor die mannen. Ze deden wat ze moesten doen, of beter, wat ze mochten doen. Wet van de sterkste toch? Maar wel allemaal in opdracht van keurige heren die ‘s avonds hun dochters met blonde pijpenkrullen in bed een kusje gaven nadat ze even daarvoor opdracht hadden gegeven om een heel eiland in Indonesië uit te roeien. Helden… My ass. ‘Als de Nederlanders die zeerovers zo vereren dan is er over 100 jaar misschien wel het Azim Alaoui plein’, denkt hij terwijl hij onder een balkon pist. Zijn benen ver uit elkaar zodat zijn eigen pis zijn schoenen niet raken door een anti-wildplasglijbaan. Zijn wapen heeft hij even verplaatst naar zijn rechterjaszak. Het glimmende chroom van de kolf steekt een heel stuk uit. Onhandig kloteding. Rook kringelt pijnlijk in zijn ogen. Hij trekt een grimas en verplaatst met zijn lippen de peuk tot in zijn mondhoek, zijn hoofd licht naar rechts gebogen om de weg naar boven vrij te maken voor de rook. Ondanks de pijn in zijn ogen neemt hij nog een flinke haal en blaast weer uit door zijn neus. De coke heeft zijn neus gevoelloos gemaakt. Hij knoopt zijn broek dicht, maakt zijn gespriem vast en stopt zijn wapen tussen zijn broek en zijn onderbroek. Hij voelt de mond van de Glock tegen z’n pik tikken als hij wegloopt en zijn jas over het wapen trekt.

Hij loopt door naar de overkant van de brug. Na 12 uur ’s avonds zie je alleen nog maar taxi’s op straat. Her en der een sukkel die z’n hond uitlaat. Zelfs hier, midden in Amsterdam, is het saai ’s avonds. Hij loopt een bloemenperkje door. Hollandse tulpen m’n reet, de tulp komt gewoon uit Turkije. Ingepikt door de Hollanders. In deze bodem groeide niks, er was ook niks. Ja, hebzucht.

Hij zigzagt een groen hekje door en loopt een grote speeltuin in. Alles is van hout gemaakt. Heel mooi. Anders dan de stalen verroeste buizen waar hij en zijn vriendjes vroeger in hingen. Tevreden kijkt hij rond en is blij dat de buurt zo’n mooie speeltuin heeft. Hij kijkt nog eens om zich heen en kruipt dan een betonnen buis in waar normaal kinderen in kunnen kruipen. Voorzichtig want hij wil zijn kleren niet vies maken. Hij betrapt zich er zelf op en moet gniffelen om zijn ingesleten gedrag, alsof het nu nog wat uitmaakt. Hij gaat gebukt in kleermakerszit zitten en voelt het koude zand zich schikken rond zijn billen. Zijn knieën raken het klamme beton. Uit zijn jaszak haalt hij een klein gevouwen envelopje. Een blauw pinguïnnetje siert de bovenkant. Hij haalt zijn sleutels uit zijn zak. In het licht van een lantaarnpaal ziet hij nog wat wit klam poeder in de gleuf van zijn huissleutel zitten. Hij steekt de sleutel in het opengevouwen envelopje. Behoedzaam schept hij wat wit poeder op de sleutel, zijn hand trilt zachtjes en gaat gebogen naar zijn gezicht. Hij voelt het koude metaal van de sleutel in zijn rechter neusgat. Met zijn linker wijsvinger drukt hij zijn linker neusgat dicht en hij inhaleert diep. Hij ruikt het metaal van de sleutel en proeft de bittere smaak van de coke achter in zijn keel. Stroperig glijdt de smaak naar beneden. Hij knippert hard met z’n ogen en schept nog een keer in het envelopje voor zijn andere neusgat. Zijn tong voelt de verdoving tussen zijn bovenlip en tanden. Zijn longen eisen nog een sigaret. Hij inhaleert diep, de combinatie van drugs en tabak is altijd lekker. Hij hoort zijn eigen ademhaling in de betonnen buis. Zijn wapen ligt voor zijn voeten in het zand. Eén keer gebruikt. Kutding. Hij strekt zijn rug schuin omhoog en steekt zijn linkerbeen naar voren om ruimte te maken om zijn iPhone uit z’n zak te halen. Het scherm is helemaal groen van de appjes en gemiste oproepen. Als hij Salibs naam ziet stopt hij snel de telefoon weer in zijn zak. De appjes halen hem terug in de realiteit, de achtbaan van adrenaline in zijn buik klimt omhoog en dendert weer naar beneden. Hij drukt de peuk uit op de grond, doet hem in z’n jaszak en haalt in een beweging het witte envelopje er weer uit. Nog een nakkie. Fuck it.

Zijn lichaam voelt koud en stijf als hij weer buiten de buis staat. Hij knakt zijn nek en veegt het zand van zijn kont. Heel bewust zet hij de eerste stap en begint te lopen. Lang geleden is hij er al eens geweest maar niet vrijwillig. Hij gaat rechtsaf langs de weg waar de winkels aan weerszijde zijn. Hij loopt langs de belwinkel waar hij en Salib altijd op internet zaten, meestal te msn’en. Soms keken ze porno want de eigenaar deed niet moeilijk. Hij zat in zijn glazen hokje waarschijnlijk hetzelfde te doen. Bovendien verkocht Salib telefoons aan hem die hij gejat had. We konden wel wat maken dus. Aan het einde van de straat op de hoek zit de coffeeshop waar twee jaar geleden zijn oom is doodgeschoten. De ramen zijn nog steeds dichtgetimmerd. Azim stond achter het politielint en zag een figuur onder een wit laken midden in de shop liggen. ‘Lekker einde’, had hij gedacht. Lig je dan. Tussen het gruis van de wiet, plukjes tabak en de afgescheurde papieren tipjes. Azim was wel eens binnen geweest met Salib. Hij als toerist, Salib als slijmbal. Het viel hem allemaal een beetje tegen. Toen ze klein waren, keken hij en zijn vrienden altijd heimelijk naar de shop. Super spannend was dat. ‘Coffeeshop De groene vrede’. Als kind snapte hij zo’n woordgrapje niet. Hij dacht altijd dat het iets heel moois was wat daar binnen allemaal gebeurde. De glamour was ver te zoeken.

Voor de deur zat Bumba altijd. Geen idee hoe hij echt heette, zo noemde zij hem altijd. Hij leek op het clowntje uit de gelijknamig kinderserie vonden ze. Door zijn onverstaanbare hoge stemmetje en enorme omvang. Toen ze jong waren probeerden ze altijd binnen te komen maar ondanks de lieve bijnaam smeet Bumba je gewoon een paar meter door de lucht. Of hij gaf je een flinke klap. Als hij je te pakken kreeg tenminste. Azim, Salib, Mo, Mo 2 en Sahid. Dan had je ook nog Omar, Nigel en Erkhan. We waren altijd op straat. Zelfs als het zo koud was als nu, we droegen gewoon twee broeken over elkaar. Nu voelt hij de kou niet.

Hij loopt zo dicht mogelijk langs de winkels en kijkt om zich heen. Nog een paar honderd meter en dan kan hij via het parkje lopen. Opeens hoort hij scooters. Hij rent, gebukt zo snel als hij kan, naar de straat en kruipt onder een auto. Met zijn hart zit in zijn keel trekt hij zijn wapen uit zijn broek. Veel te wild, het wapen schraapt tegen de onderkant van de auto aan. Hij knijpt zijn ogen dicht als hij schrikt van het geluid. Hij hoort de scooters voorbij rijden. Salibs stem. Wat hij zegt kan hij niet verstaan maar hij klinkt gehaast. Boos.

Het ruikt naar benzine en olie onder de auto. Hij houdt zijn ogen stijf dicht, nu pas voelt hij de pijn aan zijn knieën, hij ging te snel onder de auto liggen. De koude wind waait langs zijn geschaafde knieën zijn broek in naar boven. Hij moet door. Moeizaam komt hij onder de auto vandaan. Het metaal van zijn pistool schraapt over het asfalt. Hij blijft gehurkt zitten en kijkt om zich heen. Als hij geen auto’s of scooters ziet rent hij naar het parkje. Een aantal lantaarnpalen doen het niet. Hij voelt zich onzichtbaar als hij het parkje doorloopt. Er is niemand. Hij steekt zijn laatste sigaret op en gaat op een bankje zitten. Om de hoek steekt de blauwe ruit met witte letters uit het gebouw. Hij voelt zijn hart kloppen. Hij kijkt naar het envelopje. Het pinguïnnetje lacht naar hem. Hij voelt zijn tranen opkomen, prikkelend in zijn neus. Zijn sleutels rinkelen als hij ze uit z’n zak haalt. Na het laatste nakkie schudt hij het pakje leeg op de grond en veegt het weg met z’n schoen, het pakje gooit hij weg. Zijn knieën en benen zijn ijskoud. Hij voelt het opgedroogde bloed aan de zijkant van zijn been trekken als hij opstaat. Hij kijkt nog een keer om de hoek en loopt dan snel naar binnen.

De verveelde Nederlander achter de balie kijkt hem hooghartig aan. Eén wenkbrauw opgetrokken. Azim loopt tot aan de balie. Een vlaag van woede en walging gaat door hem heen. Hij kwakt zijn wapen op de balie om de agent te choqueren. Met een harde klap komt het chroom op het hout, het zand van de speeltuin verspreidt zich op de balie. De agent schrikt zich dood en grijpt direct naar zijn wapen. Azim houd zijn handen omhoog: ‘dit is niks voor mij man.’ Hij zegt het met een Amsterdams accent en het klinkt verrassend stoer. Maar de tranen rollen langs zijn ogen.

 

Bedankt voor het lezen!

Schrijven is iets vreemds voor mij. Ik vind het leuk als anderen iets van me lezen maar het is ook een van de weinige dingen waar ik doodsbenauwd voor ben. Dit verhaal kwam ineens. Geen idee waarvandaan. Het is geschreven voor een schrijfwedstrijd met als restrictie 1000 – 1700 woorden. Eens kijken of ik een kort verhaal kon schrijven. Dat blijft de vraag natuurlijk 🙂 Maar ik heb me wel vermaakt! Smaakt het naar meer? Laat het me weten op: www.hansbreuker.nl/schrijfsels

 

Copyright Hans Breuker 2016

 

Werkplek in Amstelveen

Sinds vorige week zit ik bij Nest in Amstelveen. Nest logoEen professionele werkplek. En ik ben blij joh! Ik ben van nature vrij rommelig, ik weet het en werk een beetje om die karaktereigenschap heen. Ik archiveer en organiseer op gezette tijden en plan mijn werkzaamheden altijd voor ik begin te werken. Maar mijn bureau in de woonkamer… Dat is vaak een troep. Als lid van Nest (flex werkplek) heb je geen vaste werkplek dus de clean desk policy is de enige mogelijkheid. Als ik binnenkom dan zet ik m’n spullen neer (zo min mogelijk want anders ben je alleen maar aan ’t sjouwen) en ik heb dan dus altijd een opgeruimd bureau!! Rust in mijn hoofd. Dus niet de schetsjes die ik de avond ervoor heb gemaakt of de flarden uitgescheurde teksten die echt briljant zijn en waar ik ECHT wat mee moet doen…. Ook niet de facturen die uitgeprint liggen en nog in de map moeten, en al geen speen of snoetenpoetser , privé uitzoekshit voor de verzekering of whatever.

Thuis werken is soms helemaal te gek maar ik kan me soms ook een beetje een halve huisman voelen en daarnaast ook niet helemaal als participant van de samenleving (klinkt zwaarmoedig) nu doe ik hetzelfde werk maar op een andere plek en voelt het heel anders.

 

Koffiebar NestVoor mij is Nest nu ideaal. Ook de vibe die er hangt bevalt me. Tot nu toe is het er ook lekker rustig in de flexwerkplek ruimte. Ik kan de ‘drukte’ een beetje opzoeken in de koffiebar. Daar zit altijd wel iemand en ben je een beetje onder de mensen wat zo nu en dan wel lekker is.

 

De hoeveelheid werk die ik verzet verbaast me ook. De eerste keer maakte ik 15 illustraties en kleurde ik er zeker 5 in. Of dat snel is weet ik eigenlijk niet hoor haha (om over de kwaliteit maar helemaal niks te zeggen 😉 )

 

En dan het allerleukste voor een koffiehoofd als ik… 1€ hopsakeetje. En zeker geen automaten koffie heurrrr. Broodjes tussen de €2,50 en € 4,95 en check even dit uitzicht. Hatsaaaaa

Uitzicht flex werkplek Nest Amstelveen

 

Onafhankelijk publiceren

I did it!

Ik heb mijn eerste kinder e-boekje gepubliceerd op de 3 grootste platforms: Apple’s iBook store, Amazon en het Centraal Boekhuis (bol.com, alle boekhandels en kobo e-reader shop). (noot: 30-3-2016 bol.com doet er 4-6 dagen over om een e-book te uploaden dus die zal ergens volgende week beschikbaar zijn. Waarom dat zo lang duurt weet ik nog niet, wel gevraagd natuurlijk. Slome duikelaars.UPDATE 31-3 bij bol.com is het boekje nu ook verkrijgbaar. Binnen een dag dus. Helemaal top.)

amazon screenshot

Na een aantal jaar als ondernemer heb ik een nieuw pad ingeslagen om mijn creativiteit te ontdekken en op te rekken. Mijn hele leven maak ik al tekeningetjes en schrijf ik teksten. Ik heb het idee dat alles nu samenvalt. Maar goed, mijzelf kennende kan het volgende week anders zijn.

Ik bedenk weleens verhaaltjes voor Ella, mijn oudste dochter geboren in 2012. En die zit ze dan ademloos aan te horen (ze kan ook gewoon doodmoe zijn hoor). Vaak moet ik het verhaaltje de volgende dag weer vertellen en dan verbeterd ze me zelfs. Of ze begint zelf een verhaaltje dat ik een paar maanden eerder heb verteld (ze is waarschijnlijk net als d’r vader geniaal) . Die verhaaltjes vind ik natuurlijk zelf ook best amusant. En met mijn tekenskills  gecombineerd vatte ik dus het idee om er een boekje van te maken. Geen idee natuurlijk hoe of wat. Maar ik ben gewoon begonnen.

Met audio: voor ipad, iphone en mac computers en laptops: koop hier

Zonder audio voor: Android besturingssystemen als Nokia, Samsung tablets & telefoons, pc’s, etc: koop hier en download de Kindle reader app

bol.com link volgt.

Op 23 februari ben ik gestart met het verhaaltje over Wif Waf en 26 maart was het beschikbaar op Amazon.com. iBookstore volgde op 30 maart. Het idee dat dieren naar school moeten om bepaald dier gedrag aan te leren vind ik zelf nogal grappig dus daar ben ik mee begonnen. Het is geschreven voor 2 – 5 jarigen (ongeveer mijn eigen humor niveau) en uitvoerig getest door familie en vrienden.

itunes screenshot

Tot nu toe heb ik 2 exemplaren verkocht en volgens mij is er 1 mijn moeder en de ander mijn vriendin. Maar ik vind het wel gaaf dat je zelf de macht hebt om content te maken die voor iedereen te koop is. Ik ben gestart met deel 2. Heb de smaak te pakken.